Vandaag weer naar de winkel gegaan. Het is toch wel prettig om weer gewoon mee te helpen met de boodschappen. Is natuurlijk ook leuker voor Jac.
Eerst naar de Turkse winkel daar zijn de sinaasappelen veel lekkerder. En ik vind het er gewoon gezellig. In een Turkse winkel hebben de meeste mensen gewoon de tijd. Wij Hollanders willen altijd alles zo snel doen.
Naast de Turkse winkel is een Lidl, dus hebben we daar de boodschappen gehaald. We zijn toch slim geworden.
Het was erg slecht weer, heerlijk herfst. Ik hou van de herst. Gisteren toen we in de hei waren heb ik toch maar wat herfst spullen verzameld. Dus heb ik nu een bakje met bladeren en eikels en dennenappels op tafel staan. Ik moet alleen nog kastanjes vinden, die hebben zo'n prachtige kleur.
Verder was er vandaag het nieuws van Steve Jobs, de man  heb ik enorm bewonderd, is overleden. Erg vind ik dat, ik had al gehoord dat hij erg ziek was. Ik heb het condoleanceregister getekend, dat is eigenlijk de eerste keer dat ik zoiets doe, maar ik vond dat ik het moest doen.

Vandaag de 4de dag na de derde chemo. Ik voel me eigenlijk te goed. Ik moet oppassen dat ik niet teveel doe. Ik merk wel dat mijn geest beter is dan mijn lichaam. Dus wil ik teveel, daarom ben ik me nu aan het vervelen. Het gaat op de duur toch ook vervelen al die programma's op de TV. Dan maar Cityville en Indiana Jones spelen, dat leid een beetje af.
Straks om half zes ga ik naar Martha mijn eigen kapster, daar heb ik een nieuwe pruik besteld. Ik ben erg benieuwd, volgens Martha heeft de pruik mijn eigen kleur haar. Die van Brunssum ben ik nu wel een beetje aan gewend maar ik wil toch graag een lichtere kleur, dan voel ik me niet zo oud.
Jammer genoeg vond Jac mijn cadeau die ik voor hem had gekocht, voor zijn verjaardag van maandag, niet zo denderend, dus moet ik die retourneren. Gelukkig was de meneer in de Apple store erg sympathiek en zei dat ik me geen zorgen hoeft te maken, ik kan het retourneren. Leve de goede service bij de Apple store. Je hebt 14 dagen de tijd om je koop te accepteren, dat noem ik nu klasse. Ik had er vannacht toch slecht van geslapen.
Dat zal me leren om eens iets spontaans te doen. Soms kan je maar beter aan mensen vragen wat ze willen.
Zucht......maar ik wil toch wel even zeuren, het was lief bedoeld hoor.

Weet je wat een mens erg kan opkikkeren wanneer je in de post zo'n kaart krijgt:

Er boven staat kiekeboe wordt gauw beter. Geweldig toch en door Wil zelf gemaakt. Ik bedoel maar wie had dat gedacht.

Verder valt de derde chemo mee. Ik ben helemaal niet zo misselijk als de vorige keren. Komt misschien door de extra pil die ik van de oncoloog heb gekregen voor mijn maag en slokdarm. Ik ben er wel achter gekomen dat overal een pilletje voor is. Dus gaan we die ook gebruiken.



Vissen uit de oude doos

Van de week liep ik langs de vijver waar mijn vader vroeger ging vissen. Ineens moest ik denken aan de tijd in Den Haag. Vissen met Pa. 's Morgenvroeg om 5:00 uur opstaan en dan om 6:00 uur aan de waterkant zitten.
Weet je Baboesjka wat het mooiste was. De opkomende zon. Wanneer het zo vroeg is, is het ook meestal koud. En wanneer je dan op een stoeltje zit en de eerste zonnestralen op je gezicht voelt. Dat is heerlijk. Meestal viel ik dan in slaap in de stoel, want vissen vond ik niet zo bijzonder. O ja, het was best spannend om naar het dobbertje te kijken, maar een paar uur achter elkaar is teveel van het goede. Ik snap trouwens nog steeds niet hoe ik, die zoveel van dieren hou, het gewoon vond om een vis uit het water te halen met een haakje in zijn bek. Maar toen werd er gezegd dat vissen geen gevoel hadden. Ja, ja dat hadden ze aan die mensen verteld. Nu hadden de vissen geluk, want zowel Pa als ik waren niet van die goede vissers.

Pa en Mike aan de visvijver

Pa had een geheim recept voor het lokvoer. Ik moet er nog om grinniken. Pompernikkel (donker Duits roggebrood) werd er voor gebruikt en volgens mij werden daar ook nog maden in gedraaid. Het leuke was dat hij er altijd een grote bal van draaide en die in het water gooide. Maar ja, wanneer je die plons hoorde, kan je wel begrijpen dat de eerste paar dagen geen vis meer in de beurt kwam.
We hebben eens aan een vaart gezeten en naast ons zat een kat te wachten op wat wij uit het water haalde. Naar een half uur draaide de kat tweemaal om onze stoeltjes, miauwde éénmaal en vertrok. Ook die had geen vertrouwen in onze viskunst.
Ik bedenk me nu ineens, dat wanneer we afhankelijk waren geweest van onze viskunst, we weinig te eten hadden gehad. Gelukkig was het een hobby van Pa. Hij kon lekker in de frisse lucht zitten en zijn shaggie roken. En soms ging ik dus mee.
Op een keer gingen we vissen terwijl het regende. Het plensde echt. Nu lieten we ons daardoor weerhouden, want wat een Metman in zijn kop heeft heeft hij niet ergens anders. Dus kom op, gewoon naar de vaart, daar wordt het wel droog. Nou, niet dus. We stonden te schuilen naast een schuurtje. Zowel Pa als ik rookte toen, dus terwijl we wachten op droog weer, probeerde we een shaggie te roken. Probeer maar een een shaggie te draaien met natte handen. Dat ging dus niet. Dat is de enige keer geweest, die ik me kan herinneren, dat Pa zei kom we gaan terug naar huis. Eerst gingen we langs een koffiehuisje en hebben daar koffie met cognac gedronken. We moesten toch weer warm worden. En natuurlijk het eeuwige shaggie.

Laat de winter nu maar komen.
De muts met de mutsen.

Ziekenhuis

Dat was nog een gedoe gisteren. Ik had de brief niet gelezen voor de lever echo en kwam er in het ziekenhuis pas achter dat ik nuchter moest zijn. Ik had dus een heerlijk ontbijt op. Gelukkig kon ik voor 's middags nog een afspraak maken en vanaf 's morgens om 09:00 uur mocht ik dus niets meer eten en drinken. De tijd ging gelukkig snel voorbij. We zijn nog naar de hei gegaan en hebben een flinke wandeling gemaakt. "s middags ging vrij vlot. Alleen moest er nog een collega bij komen omdat de knul die mijn lever deed in opleiding was. Maar hij was wel leuk en maakte gelukkig grapjes, daar hou ik wel van.

De uitslag krijg ik maandag bij de oncoloog en dan krijg ik ook de uitslag van het bloedprikken van zowel gisteren als van komende maandag.

Ik zei gisteren tegen de assistente die bij mij het bloed prikte, dat ik net een gevoel heb dat ik een vodoopopje bent. Weet je wel zo eentje die de hele tijd geprikt worden. Daar moest de assistente om lachen. Dat was na de tweede prik want ze had bij de eerste prik geen bloed gevonden. Ha....gelukkig bij de tweede prik ging het bloed stromen.

In de onverdedigbare periode van de nacht
Zweven de demonen rond, stil en zacht

Begrijp je dit Baboesjka. Er zijn momenten 's nachts dat je wakker wordt en dat je om je heen kijkt en zachtjes en stilletjes komen ze bij je binnen. Het gaat heel geniepig. Eerst denk je ach het valt wel mee. Maar wanneer ze allemaal tegelijk in je hersenpan sluipen zijn het er een heleboel. Zoveel dat je denkt te ontploffen.
Gelukkig gaan ze net zo zachtjes als ze zijn gekomen en kan ik meestal wel weer slapen. Maar ze zijn er de demonen, iedereen heeft ze en ze komen echt pas in die periode van de nacht.
Eigenlijk wilde ik van bovenstaande zin een gedicht maken. Maar ik kwam 's nachts alleen maar tot de eerste zin. Alles wat ik na deze zin opschrijf is onzin. Alleen deze zin zegt eigenlijk alles wat is bedoel.