diagnose

Weer naar het ziekenhuis. We waren er al om 10:30 uur en waren pas om 12:00 uur aan de buurt. Maar gelukkig kunnen wij tegenwoordig goed wachten, dat hebben we wel geleerd.
Ook leer je naar mensen te kijken, want wat er in een wachtkamer zit is best vermakelijk. Ieder met zijn eigen probleem de ene klein en de andere groot. Veel mensen met z'n tweetjes maar ook en enkeling alleen. Eindelijk werden we geholpen. Ik kreeg een andere arts dan de vorige keer en zij gaf de diagnose.
Oke, mijn rechter borst mag dus blijven. Het is een heel gek gevoel want ik had al afscheid genomen. De oudere arts die bij mij de biopsie had gedaan had mij er al op voorbereid dat het er niet zo positiefuit zag. Dus ook op een echo kunnen ze niet zoveel zien.
Maar rechts is dus volgens het laboratorium goed.
Krijgen we dus nu een ander probleem. Laat ik hem (rechts) gewoon zitten of wordt hij toch mee weggenomen. De angst om ook kanker in de rechter borst te krijgen is dusdanig groot dat ik gevoelsmatig direct zou beslissen om beide borsten kwijt te raken.
Volgens de assistente gaat natuurlijk ook de nabehandeling meespelen. Door beide borsten weg te laten halen heb je natuurlijk een grotere wond. Met een grotere kans op ontstekingen, waardoor de nabehandeling misschien niet direct kan starten.
De nabehandeling is natuurlijk het alle belangrijkste omdat deze ervoor moet zorgen dat de kanker uit mijn lijf gaat. Ik heb nog 14 dagen om hier over na te denken. Op 22 juni heb ik een vervolg afspraak met de chirurg die mij gaat opereren. Mijn operatie staat gepland op 1 juli. Op een vrijdag, dus ik lig het weekend in het ziekenhuis. Maar ja dat is pas over 3 weken. Dat duurt nog lang vind ik.

Huilen?

Vandaag voor het eerst bij een dokter gehuild.

We zijn naar onze huisarts gegaan. Het ziekenhuis had gezegd dat de huisarts bij ons langs zou komen. We zijn maar naar hem toe gegaan, omdat wij vinden dat die dokters het druk hebben. En ook omdat Jac een verwijskaart voor Mitralis wilde. Dus met z'n tweetjes naar de dokter.
De huisarts was heel erg meelevend en vriendelijk en ik kreeg direct het idee dat wanneer ik ook maar iets te vragen heb ik bij hem kan zijn. Weer een dokter in mijn team. Zo langzamerhand krijg ik het idee dat achter mij een heel rijtje witte fladderende jassen lopen, die het stuk voor stuk heel goed met mij menen. Het geeft je wel een gevoel
dat je speciaal bent.

Op naar de plastisch chirurg

We hebben vanmorgen gesport. Nou ja ik heb een beetje op de fiets gezeten, ik ben van nature niet zo sporter. Maar ik hou wel van beweging.
Tijdens de wandeling met Spike in het Strijthagerbeekdal blijken de lessen van de Dogwisperer Cesar die wij nu iedere avond op televisie bekijken hun vruchten af te werpen. We liepen met Spike langs een andere hond en hij liep gewoon achter ons aan? Ja ja, wij waren helemaal trots.
We gaan zo naar de plastisch chirurg om te praten over borstreconstructie. Ik heb een folder gekregen maar wanneer je de foto's ziet denk ik alleen maar, laat mij even met rust. Maar je kan ook na de operatie besluiten voor een borstreconstructie. Dus gelukkig hoef je nu nog geen beslissing te nemen. Maar ik denk dat ik helemaal niets doe. Man, ik ben bijna zestig!
We gaan op de fiets, ik op e-bike natuurlijk. Dit omdat we willen kijken hoe Jac het makkelijkst op de fiets naar het ziekenhuis komt. Hij neemt dan mijn e-bike. Dan heeft hij in ieder geval geen probleem met een parkeerplaats te vinden.
We zijn maar niet met de fiets gegaan we hadden beide geen zin. Gek is dat. We zijn heel vroeg van huis gegaan en waren al om 16:20 bij het ziekenhuis.

Weer een biopsie

Vandaag om 8:00 uur opgestaan. Ik wil altijd op tijd zijn. Jac dacht dat er weinig parkeerplaats in de parkeergarage van het ziekenhuis zou zijn, vandaar dat we al om 10:00 uur van huis vertrokken.
Eerst tanken en een kaart posten. Anita is morgen jarig en dat wil ik niet vergeten.
Bij het ziekenhuis aangekomen zagen we dat de parkeergarage behoorlijk vol was. Maar Jac heeft iets met parkeerplaatsen, wanneer hij aankomt rijden vertrekt er altijd iemand en nemen wij die plaats in. Het lukt hem iedere keer weer.
Daardoor waren we wel wat vroeg in het ziekenhuis.
Ik moest me melden bij radiologie dat wist ik al van de vorige keer. Het was er behoorlijk druk. Er waren twee mensen voor me die een vreemde taal spraken. Maar het schijnt dat waar je ook vandaan komt, er in een relatie altijd mot ontstaat over het kaartje. De man zei dat de vrouw het ponskaartje had en de vrouw dacht dat de man die had. Het was leuk dat gekibbel aan te horen.

Vandaag zijn we gaan sporten. Jac gaat niet meer bodypumpen hij krijgt te veel last van zijn rug.
Na een uurtje bewegen zijn we weer naar huis gegaan.
We wilde snel naar huis omdat er slecht weer werd voorspelt. We moesten natuurlijk nog met Spike naar het bos. Thuis gekomen was het al aan het regenen dus hebben we een uurtje gewacht.
Ondertussen ben ik even gaan telewerken. Ik moet toch ook mijn Inbox bijhouden. Ik schok wel een  beetje van alle lieve mailtjes die ik van ons groepje heb gekregen. Maar daardoor besefte ik wel weer hoe ernstig het is. Af en toe probeer ik het te vergeten, ik weet niet of dit goed is maar het lijkt mij dat dit de enige manier is om deze tijd door te komen.
Ik heb nu ook alle formulieren ingevuld die ik moet meenemen. Alleen weet ik niet wanneer ik ze mee moet nemen, dus heb ik besloten om ze maar iedere keer mee te nemen. Wat een gesleep.

Vanmorgen om 6 uur wakker
De zenuwen gierde door mijn lijf. Ik zat alles door te nemen de opname, de operatie de nabehandeling godsamme ik weet niet waar ik moet beginnen. Ik heb niets meer onder controle. Gelukkig na een half uurtje malen ben ik toch weer in slaap gevallen. Het blijft kut het wakker worden, want wanneer je slaapt ben je het vergeten. Kon ik maar slapen en dan over een tijd wakker worden en weer helemaal gezond zijn. Ik voel ook overal pijn. Ik denk dat het zenuwen zijn.
Na het ontbijt zijn we direct naar de brunssumerhei gegaan omdat er in de loop van de dag slecht weer opkomst is. Natuurlijk moet ons boefje z'n wandeling hebben.
Toen we op de hei aan het wandelen waren vertelde Jac dat hij zich toch zorgen maken over een verdikking boven zijn sleutelbeen. Daar is hij al eens mee naar de dokter geweest, maar die zei toen dat het van het sporten was. En al die brochures over kanker die nu bij ons liggen maken dat je er niet zo zorgeloos meer mee om gaat.
We hebben besloten om van de week, wanneer we toch voor een gesprek naar de huisarts moeten, hij gelijk vraagt of hij doorgestuurd kan worden naar mitalis, waar dan een echo gemaakt wordt. Ik ben nu voorstander van zekerheid voor alles. Had ik het maar eerder gedaan!
'avonds zijn we naar de film gegaan. De X men. Leuk kinderfilmpje.

Wat een beenruimte zeg!

Wat een geweldig geluid heb je toch in een bioscoop. Trouwens de bioscoop is heel goed verbouwd. Lekkere popcorn gegeten met caramel.