Vandaag 2 de chemo gehad. Nu nog 4 te gaan. Lig op de bank en doe het deze keer rustig aan. JAC staat in de keuken groentensapjes te maken. We moeten veel vitamientjes binnen krijgen. Een groot glas bieten met wortelen, als dat niet gezond is?

ziekenhuis deel 3

Vrijdagochtend weer om kwart voor 6 de hele procedure. Het wordt gezellig hoor. Daarna weer gaan slapen je heb toch niets anders te doen.
Er was een andere burvrouw gekomen in de nacht, wat een gedoe met die bedden, maar wanneer je daar ligt maakt het je niets uit wat er gebeurd. Gek hoor. Maar je denk er gebeurt tenminste weer wat.
Ik kreeg geen antibiotica meer en ook geen pijnstiller. Toen ik om 08:00 uur de ontbijtvraag kreeg besloot ik om een eitje te vragen. Dat smaakte best hoor. De nieuwe buurvrouw was behoorlijk ziek. Maar ook die verdween naar haar eigen afdeling. Ik begon me te vervelen. Ik wist niet zo goed meer wat ik moest doen. Toen de dokter met de lading assistentes binnen kwam was ik blij met de afleiding.
Toen alle assistentes mijn long hadden beluisterd. Ik ben erg in trek onder de assistenten die nog moeten leren, omdat mijn long zo mooi geluid maakt. Gisteren vroeg de dokter of ik er bezwaar tegen had om alle assistenten te laten luisteren. Dus had ik een stuk of dertig van de medische studenten aan mijn bed gehad.
De dokter vertelde mij na een lang verhaal over wat ik mankeer, dat ik naar huis mag. Ik zei tegn hem dat hij beter voortaan eerst tegen de patiënt moet zeggen dat ze naar huis kan. Het was zo'n leuke dokter dat hij direct naar buiten liep en terug kwam met een grote lach om zijn mond en zei direct dat ik naar huis mocht. Hij is leuk toch? Toen ze weg waren heb ik direct JAC gebeld, die was aan het wandelen met Spike in het bos. Zo leuk, hij was zo blij dat ik naar huis mocht. We spraken af dat hij zo snel mogelijk zou komen.
Voordat ik naar huis mocht moest ik leren mezelf te spuiten. Ik kreeg bloedverdunners mee. Aangezien ik aan de chemo zit mag ik geen tabletten en moet dus zelf een spuitje in de buik zetten. Dat is allemaal te leren.

Ziekenhuis deel 2

In het ziekenhuis kan je niet uitslapen. Om kwart voor zes kwam een zuster mij vragen hoe ik had geslapen. Nou dat ging nog wel. Vooral dank zij de pijnstiller. Het ademen ging iets makkelijker. Dat zei de zuster ook al. Alle waarden werden gemeten en de infuus werd weer aan mij gekoppeld. Toen dat allemaal was gebeurd zei de zuster tegen me ga maar weer lekker slapen. Dat wilde ik wel maar eerst een pil zei ik.
De oudere dame was ook een beetje wakker maar zo 's morgens vroeg ben ik niet zo sociaal, dus ben ik maar weer gaan slapen.
Tot 08:00 uur dan komen ze vragen of je wilt eten. Ik had wel trek in een boterhammetje met kaas en pindakaas. Ondertussen was mijn buurvrouw ook wakker en had ze met veel gepiep haar gehoorapparaten in gedaan. We hebben ons aan elkaar voorgesteld en zijn gezellig met z'n tweeën gaan ontbijten.
Halverwege de ochtend werd in opgehaald met bed en al, voor de CT scan van mijn longen. Ik werd half op de gang half in een kamer achter gelaten met de mededeling dat de assistentes zo zouden komen. Ondertussen was het druk geworden in het ziekenhuis en aangezien ik schijnbaar in een drukke route lag, liepen er veel mensen langs. Nu heb ik de nare gewoonte om iedereen te groeten. Ik vind het gewoon normaal wanneer je iemand aankijkt dat je dan groet. Maar ja, wanneer je in een aanlooproute ligt is dat natuurlijk niet handig. Ik lag dus in mijn bedje met een blauw hoofddoekje om iedereen die langs liep te groeten. Ik ben eens benieuwd wat de mensen daarvan hebben gedacht.
De CT scan was zo klaar en werd ik weer naar de kamer gereden.
De uitslag was een longembolie, dus kassa voor Renske. De hele dag antibiotica en pijnstillers.
Om 15:00 uur kwam Jac en dat was gezellig. We hebben lekker gekletst en hij had lekkere dingen bij zich. Toen hij weer naar huis ging was ik erg moe en ben direct gaan slapen.
Ze hadden gezegd dat het eten om 17:00 uur zou komen. Wat lig je dan te wachten wanneer je een beetje trek hebt.
Om 17:30 uur kwam er een man de kamer binnen met de mededeling of ik wat wilde eten. Graag antwoordde ik. Wat heb je vroeg ik netjes. Nou maar een ding. Dus vertelde ik hem dat ik vegetarisch eet. Daar had hij geen boodschap aan zei hij. Dat ik dan maar om het vlees heen moet eten.
Beuh, ik kreeg een blad met een roze rond ding erop en een klein rond dingetje. In het ene zat soep met vleesbouillon en in het andere lag een stukje vlees met doperwten en aardappelen en een bakje met saus.
Ik werd al misselijk bij het idee. Ik heb een half aardappeltje en een schepje erwten genomen en de rest mochten ze van mij houden. De pudding heb ik wel opgegeten dat was tenminste koud.
Gelukkig kwam Jac om 18:00 uur weer en hij had gelukkig heerlijk fruit meegenomen. Dat heb ik 's avonds gegeten. Hij had ook chocolademelk meegenomen en ik kan zeggen dat wanneer je niets hebt gegeten een kartonnetje chocolademelk en een banaan 's avond om 11:00 uur een traktatie is.

Ziekenhuis

Dat was me toch een dag woensdag 24 augustus 2011. Eerst naar de kapper, maar daar heb ik genoeg over verteld.
's Avonds kwam helemaal de klapper. Ik kreeg koorts. Nou ja 38,5 dan en dat is de temperatuur waarom je als chemoklant naar het ziekenhuis moet. Paniek in de tent. JAC heeft direct afdeling negen van het ziekenhuis gebeld. Die zijn dag en nacht bereikbaar. Daar kreeg hij te horen dat het toch wel verstandig was om naar het ziekenhuis te gaan.
Hopla alles in een tasje, dat hadden ze geadviseerd voor het geval je daar moet blijven, iets waar je natuurlijk niet aan wilt denken. Maar je moet.
Bij de eerste hulp gekomen moesten we ons melden aan de balie. Mevrouw Metman met 38,5 tijdens eerste Chemokuur. We moesten in de wachtkamer gaan zitten er zou zo iemand komen. In de wachtkamer zaten al drie mensen. Een jonge man die een klap op zijn neus had gehad in een vecht partij. Goh, wat deed die stoer zeg. Wat gek dat iemand door zijn eigen schuld daar moet komen zitten, zou hij niet snappen hoe dom dat.
Ik had mijn donker blauwe hoofddoekje om, dat is echt een hoofddoek waarvan iedereen ziet dat je een kankerpatiënt bent. Ik had geen zin om met mijn puik naar het ziekenhuis te gaan.
Ik kan dus geruststellen dat ik niet uit zag.