De kerstdagen zijn al voorbij en we hebben een hele gezellige kerst gehad. Eindelijk heb ik Wil weer gezien Baboesjka. Zo dat was best heftig. Wanneer je zo bezig bent met je lijf vergeet je weleens dat de tijd doorgaat. Drie kwart jaar had ik haar niet gezien. Gelukkig zag ze er goed uit en was alles goed met haar. Ze vond mij er ook goed uit zien. We hebben lekker gekletst en gegamed. Natuurlijk kon ik geen uren laat opblijven dus gingen we vrij vroeg naar bed.
Voordat je het weet sta je weer op het perron en wens je haar een goede reis. Maar ik ben heel blij dat ik haar weer gezien hebt.

Vorige week zijn de bestralingen begonnen. Op dinsdag 20 december was de eerste. Het duurde 7 minuten dus dat valt allemaal wel mee. In het begin had ik wel moeite, maar dat kwam vooral omdat je stil moet liggen en dat kan ik niet goed. Gelukkig heb ik 's avond met Wil gesproken en zij zei dat ze tijdens de bestraling zelfs eens een hoestbui had gehad. Nou dan stoppen ze de machine gewoon en gaan daarna weer verder. Doordat ik dat wist werd het allemaal makkelijker. Gewoon gaan liggen en de assistentes met je laten sjorren tot dat je in de goede houding ligt en dan maar wachten tot het klaar is.
Ik ben in het totaal 4 keer geweest die week. Vandaag krijg ik de vijfde, maar we hoeven pas om 17:40 weg omdat om 18:40 de bestraling is. Lekker laat denk je? Nou ik zal je vertellen dat ik vrijdagavond om 20:45 de bestraling krijg. En ik hoorde gisteren bij familie dat het nog later kan. Ze blijven bestralen tot 21:30, dat is voor ons bijna nacht.

Ik ben deze week ook gestart met pillen tegen bloedklonters. Ik ben dus nu bij de trombosedienst onder behandeling. Dat betekend dat ik iedere keer bloed moet prikken om mijn bloed te controleren. Ik hoop alleen dat dit inhoud dat ik over een week kan stoppen met het spuiten van de bloedverdunner. Dit is allemaal omdat ik die longembolie heb gehad. Gossie ze houden je wel goed in de gaten hoor.
Ik vond het wel leuk want vorige week maandag was ik in het ziekenhuis bloed wezen prikken en dat ging weer zo moeilijk en ik zei tegen de assistente gelukkig is dit de laatste keer. Nou goed mis dus de dinsdag erna moest ik naar de trombosedienst bloedprikken. Vandaag moest ik bloedprikken en vrijdag moet ik weer. Pfffft hoezo aders krijgen rust niet dus. Maar het is voor mijn eigen  bestwil dus hopla daar gaan we weer.

Vrijdag zijn we naar Maastricht gegaan.
Om 14:20 uur hadden we een afspraak bij het intake bureau van de bestralingskliniek. Daarna een afspraak met Dr. Wanders, daarna de doktersassistente en om 16:00 uur de CT scan.
Maar eerst moesten we met de auto naar Maastricht, we hadden gehoord dat het erg druk zou zijn. Dat viel gelukkig wel mee. We konden goed doorrijden. Bij het AZM gekomen raakte we even de weg kwijt omdat ons navigatiesysteem vond dat we gewoon een eenrichtingsweg mochten inrijden vanuit de verkeerde kant. Dat ging dus niet. Dus moesten we helemaal omrijden.
Toch hebben we het gevonden. Wat is het daar groot en uitgestrekt al die gebouwen je kan er goed verdwalen.
De parkeerplaats was rechts dacht ik. Maar die bleek aan de andere kant te zijn. Wij dus een kaartje getrokken en op de verkeerde parkeerplaats gezet.
Gelukkig was dit geen probleem we konden naar de 5de etage gaan om ons kaartje bij de afdeling oncologie af te stempelen. Ook dat was dus geregeld. Daarna kregen we het intake gesprek wat alleen bestond in het controle van mijn gegevens. Er werd ook een foto gemaakt. Nou zeg die wil ik nooit meer terug zien wat een afschuwelijke foto. Ik leek wel een muisje met een verkeerde pruik op.
De afspraak met dr. Wanders volgde na het intakegesprek. Erg lieve dokter hoor. Het gesprek was goed en ik werd goedgekeurd zodat het bestralen kan plaats vinden.
Toen op naar de doktersassistente daar kregen we te zien hoe het bestralen in zijn werk gaat. Maar dat hadden we natuurlijk al op internet opgezocht. Maar het is toch prettig om het samen met iemand die er verstand van heeft te bekijken. Ik moest ook nog een formulier invullen over hoe ik me nu voel. Of ik behoefte heb om er met iemand anders over te praten en zo. Gelukkig heb ik dat niet ik kan mijn ei goed kwijt bij Jac. En ik  bel heel veel Wil en Ingrid en dan praat ik er ook over. Niet teveel want dat moet niet hoor.

Toen kwam de afspraak voor de CT scan, ik dacht dat er weer spul in mij gespoten zou worden maar dat was gelukkig niet nodig.
Ik moest met mijn armen naar achter liggen en er werden strepen op mijn lijf gezet. Verder kwamen er ook tatoeage puntjes die niet meer weggaan. Dit werd eerst gevraagd of ik dat erg vond. Nou nee dus ik heb altijd al een kleine tatoeage willen hebben en nu krijg ik hem gratis ha....
Ik ging een paar keer door de CT scan. Dat is een gat waar je doorheen geschoven wordt. Gelukkig geen tunnel want dat blijf ik eng vinden.
Ik moest ook een keer mijn adem inhouden 20 seconden. Gossie dat viel nog best tegen maar ik haalde het.
Gelukkig mag ik met strepen en al toch douchen wanneer ik maar niet over de strepen ga boenen.
Op de terugweg viel de verkeersdrukte mee en we waren eigenlijk zo thuis. Had ik daar nu zo tegenop gezien.

Het is nu een week geleden dat ik de 6de chemo heb gekregen. Dit is de eerste dag dat ik me gewoon goed voel. De hele week een beetje grieperig geweest. Gelukkig mag ik van de oncoloog paracetamol slikken en dat heb ik ook gedaan. Je hoeft dus geen pijn te hebben. Die spieren die gingen alle kanten op. Constante kramp in je lijf, dan weer in je nek dan weer in je kuit. Ik wist niet dat ik zoveel plekken in mijn lijf had waar je pijn kan voelen. Maar vandaag is dat voorbij.
Misschien komt het wel omdat ik gisteren de kerstboom heb neergezet. Heerlijk dat gedoe met kerstballen en slingers. Het is een heel klein boompje maar toch gezellig.

Van de week moet ik voor het eerst naar Maastricht. We gaan met de trein omdat het een draak is om naar Maastricht met de auto te bereiken. Vooral de terugweg omdat die om 16:30 uur en dan is het natuurlijk spitstijd. Wij oudjes zijn dat niet meer gewent.
We moeten om 14:20 uur bij het schrijfbureau zijn. Daarna een afspraak met dr. Wanders en daarna doktersassistente en daarna een CT scan. Pfft...ik ben nu al moe wanneer ik er aan denk. Maar ik laat het maar allemaal over me heen komen en wanneer ik moe wordt is er toch in een ziekenhuis altijd wel een bed waarin ik kan slapen. Ha....
Op 20 december beginnen ze met bestralen en gaan dan door tot 9 januari heb ik uitgerekend.

Het begon vandaag met een rode kop. Een dag voor de chemo moet ik al beginnen met pillen en daar ben ik een beetje allergisch voor. Dus wanneer ik op de dag van de chemo naar het ziekenhuis ga zie ik er zo gezond uit, dat is niet normaal. Ziet er wel leuk uit hoor.
Ik had broodjes meegenomen omdat de chemo om 10:45 zou starten tel daar twee uur bij op dan zit je toch al snel op kwart vor een en heb ik honger. Je krijgt wel een lunch bij het ziekenhuis maar die is werkelijk niet om te eten.
Vandaag was echt spannend omdat het de laatste chemo is en je iets afsluit. Ik had een grote doos merci meegenomen voor de vrijwilligers en het verplegend personeel.
Ondanks dat we te vroeg waren kon ik direct gaan zitten.
Toen begon het drama. De infuus erin krijgen. Dat lukte niet mijn aders in de rechter hand zijn al zo beschadigd dat het een probleem is. Herman had in een ader geprikt maar er kwam geen bloed dus liet hij het infuus zitten en probeerde een andere plek. In mijn pols en hij zei er bij dat het zeer zou doen. JAC hield mijn hand vast, zo lief baboeskja, het deed ook zeer maar de aders werd direct dik en dan kunnen ze niet verder. Pfffft...toen moest ik wachten op Harry, dat is de kunstenaar. Na een kwartier kwam Harry. Hij liet mij m'n arm naar beneden houden en zei dat hij de natuur kracht (de zwaarte kracht) zijn werk laten doen. Ik heb het helemaal niet gevoeldmzo snel zat het infuus erin. Wat een opluchting zeg! Nu kon de chemo beginnen. De bloeddruk werd gemeten en die was goed dus we konden beginnen.
Tijdens de chemo hebben JAC en ik gewordfeud. Ik heb verloren kudzooi ha...
Toen de naald in de tegenover gestelde richting eruit werd gehaald bedacht ik dat dit onze laatste keer is. JAC en ik zijn klaar met de chemokeuren.
Ik heb iedereen bedankt voor de goede zorgen want dat is echt waar ze zorgen echt goed voor je.
Toen de doos merci in het keukentje gelegd en we zijn weggegaan.
Onderweg naar de garage heb ik Wil en Ingrid snel een sms gestuurd. Lieve reacties terug gekregen wat zijn het toch mijn zussies.

Oké people this is real life. Ik zit in het wevertje en heb net bloedgeprikt. Nu een uur wachten tot ik naar de oncoloog kan gaan.
Ondertussen wordfeuden en theeleuten. Jack is aan het feuden met Sandy lachen die twee. Zo heb je toch het idee dat je familie hebt.
Het bloedprikken ging weer niet best maar dat ben ik nu al gewent. De assistente heeft het me uitgelegd. Er hebben zich littekens gevormd in mijn aders. Natuurlijk dat kan, maar die littekens zijn hard en daar moeten ze doorheen. Leuk hoor, ik heb haar maar gerustgesteld dat ik wel wat gewent ben. Volgens mij werd ze daar rustiger van. Iets wat ik dan echt niet kan gebruiken is een assistente die in paniek raakt, toch?
Ik hoop dat de oncoloog tevreden over mij is en dat ik morgen de 6de chemo kan krijgen. Dat wordt dan de laatste. Ik wil er nu nog niet aan denken. Even afwachten en dan nog een week beroerd en dan kan ik opbouwen voor de bestraling. Maar rustig aan Renske stapje voor stapje eerst nu de oncoloog.
Yahoe mijn testen waren goed en kunnen we dus morgen met chemo 6 doorgaan. Het is onvoorstelbaar dat het een goed gevoel geeft, vooral omdat het de laatste chemo is.
Dus morgen chemo 6 en dan 2 weekjes rustig aan doen en dan krijg ik bericht van Maastricht wanneer ze kunnen beginnen met bestralen.
3 weken bestralen 5 dagen in de week heen en weer naar Maastricht. Gelukkig kan je een taxi inhuren via het ziekenfonds. Die taxi komt je dan halen en dat is lekker relaxed lijkt mij.
Bij de oncoloog hebben we het ook al gehad over de hormoon behandeling. Die hormonen pillen moet ik 5 jaar slikken. Er zijn twee soorten maar omdat een van de 2 het bloed dikker maakt heb ik niet veel te kiezen. Omdat ik die longembolie heb gehad en nu bloedverdunner spuit kan ik maar een soort nemen. Dus nemen we die maar en naar bij effect is dat je spierpijn krijgt en op den duur botontkalking. Voor de spierpijn kan ik paracetamol nemen en bij botontkalking krijg ik ook medicijnen. Dus we hebben nog een lange weg met medicijnen te gaan. Maar dat verrekt me niets hoor, ik slik en spuit wel ha....ben net een junkie. Dat zien we later wel weer eerst morgen de 6de ingespoten krijgen. Ben benieuwd welke adre ze gaan gebruiken omdat er toch wel adres zijn die nu problemen krijgen.

Zo de eerste week, de moeilijkste week is weer voorbij. Ik blaakte van energie vandaag. Te gek voor woorden. We zijn naar Heerlen gegaan om de nieuwe bril van Jac op te halen. Bij Pearl was het niet druk. Het was er gezellig omdat er markt was. We waren snel aan de beurt en nu heeft Jac een mooie bril en hij staat perfect. Daarna naar Erica de reformwinkel gegaan ik wilde kaas hebben. Toen ik aan de beurt was, vroeg de verkoopster of ik een plat stuk kaas wilde of een puntje. Ik heb toen uitgelegd aan haar dat ik het voor hun heel erg oneconomisch vind om platte stukken kaas aan klanten te geven. De verkoopster keek mij raar aan. Heel veel klanten willen schijnbaar een plat stuk. Maar wanneer je van een ronde kaas platte stukken afsnijd heb je altijd stukken over. Het is niet logisch. Ze vertelde ons dat er heel veel stukken gewoon liggen te verschimmelen. Nou dat vind ik echt zonde. Jac stelde voor om van die stukken geraspte kaas te maken. Ook weer een goed idee. Zo zijn we toch altijd bezig om dingen goed te organiseren. Ha....we kunnen het niet laten. Maar het komt uit een goed hart hoor.

Verder zijn we niet naar het bos gegaan met Spike omdat hij last heeft van zijn pootje. Dus we zijn een  beetje voorzichtig met hem.
Vanmiddag naar de fysio geweest. Ik had geen verhoging dus mocht Lotte de massage geven. Verder heeft ze me ook nog getapet. Dat moet een paar dagen blijven zitten.
Vanavond speelt Duitsland tegen Nederland. Ik ben benieuwd ga er wel voor zitten maar ik denk dat de Duitser verder zijn dan wij Nederlanders dus ik vermoed dat we gaan verliezen. Jammer

Gisteren de 5 de chemo gehad. Weer hadden ze problemen om de infuus in mijn ader te krijgen. Ik heb aders die alle kanten opgaan. Best grappig zelfs mijn aders spelen een spelletje. Na veel gepord en gedoe zat hij er goed in. Dan ben ik altijd wel blij. Eerst spoelen en dan komt de kuur. Eerst wordt door een 2de assistente gecontroleerd of je wel het goede spul krijgt. Ze controle wel heel goed en dat geeft direct een goed gevoel.
Ik zat nog niet of de vrijwilligster met de lunch kwam. Zo schattig die mensen doen dit werk gewoon voor niets. Jammer genoeg is de service beter dan de lunch. Er liggen 3 kleffe boterhammen onder een groot blauwe deksel. Er naast ligt een vierkante blauwe deksel waaronder een plakje Aldi ham, extra dun, en een plakje kaas liggen, gebroederlijk samen te zweten. Nu is de kaas al niet vegetarisch (maar dat kan je niet verwachten) voor de gemiddelde vegetariër is het een griezel om ham en kaas bij elkaar te hebben. Ik had hier de vorige keer al ervaring mee dus was zo verstandig om mijn eigen boterhammetjes mee te nemen. Stevig bruinbrood met sandwichspread en vega kaas. Heerlijk. De kop thee van het ziekenhuis was wel lekker hoor.
Toen de assistente die er was haar lunch ging verorberen kwam er een andere assistent die Harry heette. Nou dat was een clown. Volgens mij moet hij echt direct bij een of andere carnavalsvereniging in dienst. Hij vertelde een verhaal over een Kerkradenaar die naar een congres in Peking moest, maar niet met het vliegtuig durfde. Dus stelde Harry voor dat hij met de trein ging. Het verhaal gaat over die man die in Kerkrade naar het station gaat en een treinkaartje Peking vraagt aan de dame achter het loket. De dame moet bekennen dat dat kaartje niet bestaat maar dat hij maar naar Herzogenrath moet reizen. Daar gekomen kon de man weer geen kaartje voor Peking krijgen hij moest naar Aken enz. Het verhaal duurde hier al 15 minuten en we hadden nog 23 stations te gaan. Uiteindelijk kwam de man in Mongolië en daar kon hij eindelijk een kaartje Peking krijgen. Dit werd dus echt in het Kerkraads plat verteld door Harry. Uiteindelijk kwam de man in Peking en had een geweldig congres. Halverwege de week begon het de man te kriebelen want hij moest natuurlijk weer terug naar huis met de trein en het angst zweet brak hem uit. Op de dag van zijn vertrek ging hij naar het station in Peking waar een Chinese dame achter het loket zat. Met knikkende knieën ging de Kerkradenaar naar het loket en vroeg de Chinese dame een treinkaartje naar Kerkrade. En wat blijkt dat Chinese geweldig zijn want de Chinese dame antwoordde "Kerkrade centrum of Kerkrade West".
Harry moet in een ton op carnavalsavond.
Zo zie je maar je zit in kamer vol met kanker patiënten en je hebt toch lol.
Verder ging de kuur voorspoedig en was ik om 15:00 klaar en kon naar huis.

Gisteren naar de oncoloog geweest. Eerst eerst bloedprikken, gelukkig had ik een goede prikkert, daarna een uur in het Wevertje wachten tot we naar de afspraak van de oncoloog, van de Berkmortel, konden gaan.
Dat uurtje zijn we doorgekomen met wordfeuden. Je kan via de wifi van het ziekenhuis op de ipad wordfeuden. Het gekke is dat het niet lukt via onze iphone's. Maar daar vinden we ook wel een oplossing voor.
De wachtkamer van de oncoloog zijn gewoon een paar stoelen in de gang. Ik vind het maar niets. Er komen steeds meer stoelen bij. Zal dat zijn omdat er steeds meer mensen met kanker komen of worden gevonden?
Eindelijk kwam de dokter met de kreet "mevrouw Metman". Ik sprong op, krijg altijd het idee dat ik weer op school zit. Hoe zijn mijn cijfers dokter?
Nou ik was dus een goede leerling. Mijn bloedwaarden waren goed. Mijn leverwaarde was behoorlijk gezakt. Dus Renske doet het goed. Leuk rapport toch?
De dokter is een prettig mens, en dat meen ik, ze is normaal doet niet moeilijk en is zakelijk op het juiste moment. We waren het er alle drie over eens dat wat Jac zei. Dat ik mee kon doen aan het programma spuiten en slikken een waarheid is als een koe. De dexamethason die ik nu 2x per dag 2 tabletten moet slikken ben ik lichtelijk allergisch voor. Ik moet die de dag voor de chemo gaan slikken. De dag van de chemo begin ik met een rode kop. Ha...ik zie er gezond uit joh. Maar de dokter zei dat dit bij sommige mensen voorkomt.
Ik heb haar ook doorgegeven dat ik zo'n pijn heb gehad, zoals je dat hebt van een zware griep. De dokter dacht dat het van de opbouwsspuit komt die ik de woensdag na de chemo krijg. Gelukkig zei ze erbij dat ik voor de pijn paracetamol mag slikken. Dat is dus een hele geruststelling. Ze vroeg mij wat ik met de pijn had gedaan. Nou niets dus ondergaan en doorgaan. Dus dat hoeft deze keer niet meer, daar ben ik blij mee. Heerlijke pijnstillers, lieve pijnstillers.
Nou en wanneer je dan bedenkt dat ik me ook nog iedere dag met een spuit in de buik prik kom je dus direct uit bij het programma slikken en spuiten of is het spuiten en slikken. Dat weet ik niet maar ik kan best meespelen.

Straks gaan we naar het ziekenhuis. Om 12:15 uur krijg ik de 5de chemo. Dus we gaan weer door en wanneer ik daar mee klaar ben kan ik 1 op facebook zetten.

Ingrid sms'te dat Syl iets voor mij had afgegeven. Dus voordat we naar Duitsland gingen, om onze boodschappen te doen, zijn we even langs haar gereden. Syl had zich weer uitgeleefd, geweldig. Ik kreeg een kist vol met herfst spullen en spullen die ik lekker en leuk vind. Wat is het toch een schat. Er zat ook een CD bij met geweldige muziek van een gast die ik helemaal niet ken. Maar zodra ik de CD opzette wist ik het al, hier ga ik lekker naar liggen luisteren.

Wat een heerlijk weer. Ik mag me vergissen wanneer ik zeg dat we van de zomer niet zulk heerlijk weer hebben gehad.
We hebben vanmorgen snel even wat boodschappen in huis gehaald en zijn daarna direct doorgegaan naar het bos met Spike.
Die kleuren wat overdonderend mooi. Het goud, geel en rood schitterde in mijn ogen. Ik had speciaal geen zonnebril opgezet om de kleuren goed te kunnen zien. Een zonnebril beïnvloed altijd je zicht. Deze kleurenpracht moet je kunnen schilderen.
Vanmiddag naar de fysio geweest. Ik had geen verhoging meer dus mochten mijn lymfeklieren weer gemasseerd worden. Lotte heeft mij ook nog getapet dus loop ik nu rond met streepjes over mijn lijf.

De hele familie is aan het wordfeuden. Zelf Sandy. Ha...wie had dat gedacht. Erg leuk om te doen, vooral met mijn familie. Het geeft een idee dat we bij elkaar in de buurt wonen. Het heeft iets. Jac is ook enthousiast, dat had ik nooit gedacht. En we moeten dus nu veel lezen om onze woordenschat aan te vullen. Dat is dus weer goed voor je algemene ontwikkeling.

Over algemene ontwikkeling gesproken. Ik vind dus dat Mauro moet blijven. Ik kan maar niet begrijpen waarom mensen hierover zo moeilijk doen. Het gaat om een 20 tal jonge mensen die hier al 8 a 9 jaar zijn. Die in onze cultuur zijn opgegroeid in onze scholen hebben geleerd en ons eten hebben gegeten.
Waar hebben we het over? En dan de mensen op televisie die zeggen dat hij weg moet. Je moet kijken wat voor soort mens dat zegt. Baboesjka de mensen van tegenwoordig hebben geen compassie met elkaar meer. Het is een ik maatschappij geworden.
En dan denk ik lekker belangrijk die paar jonge mensen, ga eens kijken wat er op de beurs gebeurt met al die speculanten die moedwillig de voedselprijzen hoog houden. Ga daar eens iets aan doen. Nee, wij moeten weer zo nodig naar de CDA soap kijken.
Ik krijg altijd de neiging om  "Daar komt zwiebertje" te zingen. En dan die Bleker met zijn voetbalkaartje. Nou ja, ga lekker met de man die je het land uit stuurt in de kantine een biertje drinken. Wat een miskleun. Bijna net zo'n miskleun als het geen handje geven aan scheidsrechter Blom van Fred Rutten.
"Onze swiebert die steeds malle dingen doet"

Woensdag middag hadden we een afspraak op het CBS. Er was bij ons gepolst of ik misschien voelde voor maatwerk in verband met de reorganisatie.
Wel een maatpak is best wel een goed idee. En de deal die het CBS ons aanbood was aanvaardbaar, zelfs goed.
Jac had nog wel een paar ideetjes die op papier gezet moesten worden om alle mogelijkheden in te calculeren. Kijk, de regering kan regels die nu gelden veranderen. Dat zal niet direct gebeuren, maar het kan.
Het was best eng om naar het CBS te gaan. Ik was er niet meer geweest en wilde eigenlijk het liefst niemand tegen komen.

Spike had gisteravond niets gegeten, hij had last van zijn buik. Zelfs de kleine kluifjes die hij normaal nooit laat liggen werden genegeerd. De hele avond lag hij op de bank. JAC ging tussendoor nog met hem naar de wei om de arme boef wat gras te laten eten.
We hebben wel een bak eten in de keuken neergezet. Voor het geval.
We maakte ons echt zorgen hoor. Zelfs toen hij in zijn mandje zijn koekje kreeg ging die via de zijkant van zijn bek er weer uit. Floep hoorde je. Dat gebeurt niet vaak.
Efin Een nachtje goed slapen en de boef zal wel weer beter zijn.
De nacht ging goed. Tot 4:30 uur ineens begon Spike te piepen. Eerst heel zachtjes en heel zielig. Ik probeerde nog om met mijn hand op zijn kop hem een beetje te aaien, zodat hij rustig zou worden.
Het zachtjes piepen ging over in harder piepen. Daar kwamen ook nog wat kreten bij zoals alleen een americaanse buldog kan maken. Aangezien wij de buurt niet wakker wilde maken besloot JAC maar met Spike naar buiten te gaan.
Ik dacht werkelijk dat hij nodig moest poepen.
Gelukkig mag het vrouwtje in bed blijven, dat is toch een voordeel van het vrouw zijn. De man moet eruit.
Na een half uurtje kwam jac weer terug.
Ik vroeg direct of de jongen gepoept had. Wat een conversatie om 5 uur in de ochtend.
JAC begon te lachen, wat een uniek mens toch, hij zei, dat het eerste wat Spike had gedaan was zijn bak leeg eten in de keuken.
Hij had gewoon honger. Nou ja daar sta je dan in de ochtend uren met een slaperig hoofd omdat de hond honger heeft. JAC is daarna nog met hem naar buiten gegaan.
Boven gekomen hebben we Spike niet meer gehoord, die heeft de verdere ochtend heerlijk geslapen. De schat

Gister chemo 4 gekregen voor mijn doen was ik erg zenuwachtig. De dag ervoor hadden we in intakegesprek gehad. Daar hadden ze gezegd dat ik tijdens het toedienen van de kuur een rode kleur kon krijgen en dat Jac dat in de gaten moest houden.
Nu wil het dat ik 's morgens toen ik de 2 pillen had ingenomen, die ik moest slikken, een rode kleur op mijn wangen kreeg. Niet normaal. Ik schok erg en Jac ook. Maar hopla toch maar naar het ziekenhuis voor de kuur.
Daar gekomen zeiden ze dat het vaker voorkomt van die pillen. Nou dat hadden ze ons wel even mogen zeggen. Wat een gedoe.
Ik was snel aan de buurt.
Wat mij opviel en dat zei ik ook tegen Jac, dat er vijf stoelen waren waarop 4 vrouwen zaten en een stoel waarop een man zat. Erg veel vrouwen met kanker heb je. Verder viel mij op dat er zoveel jonge vrouwen bij zijn. Er was een vrouwtje ik schat haar rond de dertig die aan het huilen was. Ze was helemaal verdrietig. Ze zei dat ze zich schaamde. Nou ik vind wanneer je kanker hebt je best mag huilen.
Bij mij ging het allemaal goed. Alleen loopt daar een mannelijke assistent rond door wie niemand geprikt wilt worden. En ja hoor hij was diegene die prikte die middag. En iedere keer wanneer hij de naald in de hand stak zei hij opgelucht "zo die zit er goed in". Dat komt niet zo goed over. Hij vertelde zelf dat er een patient was die de andere assistent wilde hebben. Hij is wel heel aardig hoor en dat is toch ook belangrijk.
Na 1,5 uur was ik klaar en moest er alleen nog maar de bloeddruk worden gemeten. De bloedmeter werd om mijn arm gedaan en de assistent begon dat ding op te pompen. Toen potseling de armband opensprong met een knal. Ik zei tegen de assistente wat voor spul ze in mij hadden gepompt, of dat misschien super spul was. De Turkse meneer die bij de vrouw zat die naast mij zat begon te lachen en zei dat ikspierballen had.
Gelukkig was mijn bloeddruk goed en mochten we naar huis.
Ik heb het arme vrouwtje succes gewenst en iedereen wenst mij ook succes. Ik zei lachend dat gaat wel lukken met die superpower die ik nu heb.
Thuis gekomen was ik wel moe dus lekker op de bank gaan liggen.
Vandaag gaat het dus bijzonder goed. Ik heb lekker gegeten en ben dus niet misselijk. De verpleegster met de opbouwspuit is ook geweest dus mijn witte bloedlichaampjes worden weer vertroeteld.

Morgen chemo 4.
Vandaag was dus erg positief, ik ben wel bang voor de nieuwe chemo. We hebben vanmorgen een intake gesprek gehad. Daar wordt je verteld wat de bijwerkingen zijn, nou dat was een hele lijst. Maar het kan natuurlijk voor iedereen verschillend zijn. Gewoon afwachten en ondergaan meer kan ik niet doen.
Maar het positieve was dat mijn leverwaarde weer gedaald was, dus dat is goed.

Verder de dag besteed aan de nieuwe iOS op de iPhone zetten en icloud installeren. Blijkt dus dat icloud ook een agenda heeft eindresultaat was dat zowel Jac als ik alle verjaardagen en afspraken 4 keer in onze agenda's hadden staan. Wat een gedoe en we hebben snel de icloud afgezet. Ook heb je maar 5 mb geheugen op je icloud de rest moet je bijkopen. Nou wanneer ik op mijn iPhone kijk hoeveel ik daar op heb staan is 5 mb niets.

Wordfeud blijft een leuk spel ik ben nu met een heleboel mensen aan het feuden.

De winter komt eraan. Daarom moest de auto zijn winterschoenen weer aan krijgen. We hebben hem vanmorgen naar de garage gebracht en omdat we toen ander half uur moesten wachten zijn we naar Intratuin gegaan. Daar hebben we met koffie en chocolademelk de tijd doorgebracht.
Omdat we beide aan het wordfeuden zijn ging de tijd heel snel. Leuk spel hoor en goed voor je algemene ontwikkeling. Zelf wanneer ik op dit moment aan het lezen ben denk ik wel eens, zo dat is een goed woord voor het spel. Terwijl ik vroeger een echte pesthekel aan scrabble had. En nu op de Iphone en Ipad vind ik het leuk.
Verder voel ik me goed, ik ben actief en ook geestelijk ben ik optimistisch. Deze keer geen depressie gehad dus ik heb goede hoop dat maandag het bloed goed is en we verder kunnen met kuur 4.
Morgenmiddag moet ik naar het mammacentrum. Daar heb ik voor het eerst weer contact met de chirurg die mij geopereerd heeft. Ik ben benieuwd wat zij zegt. Ik zal wel even zeggen wat ik van mijn rechterkant vind. Niet dat zij er nu veel aan kan doen, maar ik wil toch wel even vertellen dat een drain, die niet goed werkt, heel veel ellende kan geven. Je moet toch voor jezelf opkomen niet waar?

Vandaag weer naar de winkel gegaan. Het is toch wel prettig om weer gewoon mee te helpen met de boodschappen. Is natuurlijk ook leuker voor Jac.
Eerst naar de Turkse winkel daar zijn de sinaasappelen veel lekkerder. En ik vind het er gewoon gezellig. In een Turkse winkel hebben de meeste mensen gewoon de tijd. Wij Hollanders willen altijd alles zo snel doen.
Naast de Turkse winkel is een Lidl, dus hebben we daar de boodschappen gehaald. We zijn toch slim geworden.
Het was erg slecht weer, heerlijk herfst. Ik hou van de herst. Gisteren toen we in de hei waren heb ik toch maar wat herfst spullen verzameld. Dus heb ik nu een bakje met bladeren en eikels en dennenappels op tafel staan. Ik moet alleen nog kastanjes vinden, die hebben zo'n prachtige kleur.
Verder was er vandaag het nieuws van Steve Jobs, de man  heb ik enorm bewonderd, is overleden. Erg vind ik dat, ik had al gehoord dat hij erg ziek was. Ik heb het condoleanceregister getekend, dat is eigenlijk de eerste keer dat ik zoiets doe, maar ik vond dat ik het moest doen.

Vandaag de 4de dag na de derde chemo. Ik voel me eigenlijk te goed. Ik moet oppassen dat ik niet teveel doe. Ik merk wel dat mijn geest beter is dan mijn lichaam. Dus wil ik teveel, daarom ben ik me nu aan het vervelen. Het gaat op de duur toch ook vervelen al die programma's op de TV. Dan maar Cityville en Indiana Jones spelen, dat leid een beetje af.
Straks om half zes ga ik naar Martha mijn eigen kapster, daar heb ik een nieuwe pruik besteld. Ik ben erg benieuwd, volgens Martha heeft de pruik mijn eigen kleur haar. Die van Brunssum ben ik nu wel een beetje aan gewend maar ik wil toch graag een lichtere kleur, dan voel ik me niet zo oud.
Jammer genoeg vond Jac mijn cadeau die ik voor hem had gekocht, voor zijn verjaardag van maandag, niet zo denderend, dus moet ik die retourneren. Gelukkig was de meneer in de Apple store erg sympathiek en zei dat ik me geen zorgen hoeft te maken, ik kan het retourneren. Leve de goede service bij de Apple store. Je hebt 14 dagen de tijd om je koop te accepteren, dat noem ik nu klasse. Ik had er vannacht toch slecht van geslapen.
Dat zal me leren om eens iets spontaans te doen. Soms kan je maar beter aan mensen vragen wat ze willen.
Zucht......maar ik wil toch wel even zeuren, het was lief bedoeld hoor.

Weet je wat een mens erg kan opkikkeren wanneer je in de post zo'n kaart krijgt:

Er boven staat kiekeboe wordt gauw beter. Geweldig toch en door Wil zelf gemaakt. Ik bedoel maar wie had dat gedacht.

Verder valt de derde chemo mee. Ik ben helemaal niet zo misselijk als de vorige keren. Komt misschien door de extra pil die ik van de oncoloog heb gekregen voor mijn maag en slokdarm. Ik ben er wel achter gekomen dat overal een pilletje voor is. Dus gaan we die ook gebruiken.



Vissen uit de oude doos

Van de week liep ik langs de vijver waar mijn vader vroeger ging vissen. Ineens moest ik denken aan de tijd in Den Haag. Vissen met Pa. 's Morgenvroeg om 5:00 uur opstaan en dan om 6:00 uur aan de waterkant zitten.
Weet je Baboesjka wat het mooiste was. De opkomende zon. Wanneer het zo vroeg is, is het ook meestal koud. En wanneer je dan op een stoeltje zit en de eerste zonnestralen op je gezicht voelt. Dat is heerlijk. Meestal viel ik dan in slaap in de stoel, want vissen vond ik niet zo bijzonder. O ja, het was best spannend om naar het dobbertje te kijken, maar een paar uur achter elkaar is teveel van het goede. Ik snap trouwens nog steeds niet hoe ik, die zoveel van dieren hou, het gewoon vond om een vis uit het water te halen met een haakje in zijn bek. Maar toen werd er gezegd dat vissen geen gevoel hadden. Ja, ja dat hadden ze aan die mensen verteld. Nu hadden de vissen geluk, want zowel Pa als ik waren niet van die goede vissers.

Pa en Mike aan de visvijver

Pa had een geheim recept voor het lokvoer. Ik moet er nog om grinniken. Pompernikkel (donker Duits roggebrood) werd er voor gebruikt en volgens mij werden daar ook nog maden in gedraaid. Het leuke was dat hij er altijd een grote bal van draaide en die in het water gooide. Maar ja, wanneer je die plons hoorde, kan je wel begrijpen dat de eerste paar dagen geen vis meer in de beurt kwam.
We hebben eens aan een vaart gezeten en naast ons zat een kat te wachten op wat wij uit het water haalde. Naar een half uur draaide de kat tweemaal om onze stoeltjes, miauwde éénmaal en vertrok. Ook die had geen vertrouwen in onze viskunst.
Ik bedenk me nu ineens, dat wanneer we afhankelijk waren geweest van onze viskunst, we weinig te eten hadden gehad. Gelukkig was het een hobby van Pa. Hij kon lekker in de frisse lucht zitten en zijn shaggie roken. En soms ging ik dus mee.
Op een keer gingen we vissen terwijl het regende. Het plensde echt. Nu lieten we ons daardoor weerhouden, want wat een Metman in zijn kop heeft heeft hij niet ergens anders. Dus kom op, gewoon naar de vaart, daar wordt het wel droog. Nou, niet dus. We stonden te schuilen naast een schuurtje. Zowel Pa als ik rookte toen, dus terwijl we wachten op droog weer, probeerde we een shaggie te roken. Probeer maar een een shaggie te draaien met natte handen. Dat ging dus niet. Dat is de enige keer geweest, die ik me kan herinneren, dat Pa zei kom we gaan terug naar huis. Eerst gingen we langs een koffiehuisje en hebben daar koffie met cognac gedronken. We moesten toch weer warm worden. En natuurlijk het eeuwige shaggie.

Laat de winter nu maar komen.
De muts met de mutsen.

Ziekenhuis

Dat was nog een gedoe gisteren. Ik had de brief niet gelezen voor de lever echo en kwam er in het ziekenhuis pas achter dat ik nuchter moest zijn. Ik had dus een heerlijk ontbijt op. Gelukkig kon ik voor 's middags nog een afspraak maken en vanaf 's morgens om 09:00 uur mocht ik dus niets meer eten en drinken. De tijd ging gelukkig snel voorbij. We zijn nog naar de hei gegaan en hebben een flinke wandeling gemaakt. "s middags ging vrij vlot. Alleen moest er nog een collega bij komen omdat de knul die mijn lever deed in opleiding was. Maar hij was wel leuk en maakte gelukkig grapjes, daar hou ik wel van.

De uitslag krijg ik maandag bij de oncoloog en dan krijg ik ook de uitslag van het bloedprikken van zowel gisteren als van komende maandag.

Ik zei gisteren tegen de assistente die bij mij het bloed prikte, dat ik net een gevoel heb dat ik een vodoopopje bent. Weet je wel zo eentje die de hele tijd geprikt worden. Daar moest de assistente om lachen. Dat was na de tweede prik want ze had bij de eerste prik geen bloed gevonden. Ha....gelukkig bij de tweede prik ging het bloed stromen.

In de onverdedigbare periode van de nacht
Zweven de demonen rond, stil en zacht

Begrijp je dit Baboesjka. Er zijn momenten 's nachts dat je wakker wordt en dat je om je heen kijkt en zachtjes en stilletjes komen ze bij je binnen. Het gaat heel geniepig. Eerst denk je ach het valt wel mee. Maar wanneer ze allemaal tegelijk in je hersenpan sluipen zijn het er een heleboel. Zoveel dat je denkt te ontploffen.
Gelukkig gaan ze net zo zachtjes als ze zijn gekomen en kan ik meestal wel weer slapen. Maar ze zijn er de demonen, iedereen heeft ze en ze komen echt pas in die periode van de nacht.
Eigenlijk wilde ik van bovenstaande zin een gedicht maken. Maar ik kwam 's nachts alleen maar tot de eerste zin. Alles wat ik na deze zin opschrijf is onzin. Alleen deze zin zegt eigenlijk alles wat is bedoel.

wat een domper

Vandaag moest ik naar het ziekhuis om bloed te prikken en voor een afspraak met dokter van de Berkmortel.
Het bloedprikken gaat vlot omdat wanneer je chemo krijgt je niet hoeft te wachten. Je kan dus direct doorlopen. gelukkig kon de assistente deze keer direct het goede bloedvat vinden. Binnen vijf minuten stond ik al weer buiten. nu moesten we een uur wachten voor de afspraak met de dokter.
Het wevertje was verschoven omdat er een film werd opgenomen. Er werden een heleboel stellages gebouwd. Erg gek hoor in een ziekenhuis. Ik ging een kop thee halen. Toen ik onder het rode lint doorliep zei een mannetje tegen mij;"je mag hier niet lopen". Ik zei direct terug, waarom niet. Omdat het is afgezet zei het mannetje. Ik ben toch gewoon doorgelopen met de mededeling dat het een ziekenhuis is en ik mag lopen waar ik wil. Ik wordt een humeurig oud vrouwtje.

De afspraak met dokter van de Berkmortel was verzet van 10:30 uur naar 10:45 uur. Alleen wist de dokter dat volgens mij niet want we zaten amper in de wachtkamer of de dokter kwam naar buiten en noemde mijn naam.
Toen we zaten zei ze dat mijn bloedwaarden goed waren. Alleen de lever waarde was iets aan de hoge kant. dat was even schrikken en het eerste dat ik dacht was, kan het nu niet eens een keertje gewoon alles goed zijn. nee dus. De dokter vond het verstandiger om de chemo een weekje uit te stellen om te kijken of de leverwaarde zich aan het herstellen is. Ze zei dat het is omdat ze voorzichtig met mij wil zijn. Dit natuurlijk ook omdat ik die longembolie heb gehad.
Maar ze kunnen je zeggen wat ze willen, ik begon te huilen omdat ik nu niet vooruit kan. En natuurlijk ben ik bang dat er weer wat aan de hand is.
Woensdag moet ik nu weer een lever echo laten maken. En ook weer bloedprikken en dan moet ik volgende week maandag weer terug naar vd Berkmortel en dan maar hopen dat de leverwaarde zich aan het herstellen is en ik volgende week dinsdag wel aan chemo 3 kan beginnen.
Nu ben ik vooral depressief en zit gewoon op de bank met de tranen in mijn ogen en vind mezelf heel zielig. Jac is met Spike aan het wandelen en nu kan ik dus even heel zielig doen.
Barsta..genoeg is genoeg. Dit zal misschien wel vaker voorkomen het is jammer dat het een week wordt uitgesteld maar ze doen het niet voor niets. Oke positief gezien krijg ik nu nog een week extra om te herstellen en daar moet ik maar even van genieten en leuke dingen gaan doen. Moet wel eerlijk toegeven dat ik nu even niet zoveel zin heb om leuke dingen te doen.

Vandaag voor het eerst weer naar de fysio geweest. Lotte is op vakantie dus kreeg ik een ander meisje. Ook zij is erg lief, maar dat kan natuurlijk ook niet anders. We hebben eerst gezellig gebabbeld en toen heeft ze mijn lymfeklieren gemasseerd. Er blijk t toch in de rechter kant veel vocht te zitten dus behandelen is wel raadzaam.

Gisteravond hebben we naar Ajax - Lyon gekeken. Jammer dat we niet iets meer geluk hadden. Aan de ene kant had Ajax geluk dat Lyon niet op voorsprong kwam. Maar ook Ajax had een doelpunt kunnen maken. Toch vind ik de groepsfase niet leuk, ik hou meer van een knock out fase.

Na de fysio vandaag hebben we boodschappen gedaan bij de Lidl. Er waren winterviolen ik heb direct drie bakken gekocht. Gezellig straks in de bakken stoppen en dan hebben we de hele winter bloemen.

Vroeger had ik het glasgordijn altijd dicht. Maar sinds ik hele dagen in de voorkamer zit heb ik het glasgordijn bij elkaar gebonden en kan nu zo de tuin inkijken. Dat maakt het een beetje gezelliger. En dan zijn bloemen noodzakelijk hoor. De kleur van bloemen maakt mij vrolijk.

Ik moet toegeven dat ik geen trouwe blogger ben. Ik heb niet vaak zin om iets op te schrijven. Ik lig liever op de bank een goed boek te lezen. Ben momenteel bezig met Casteel 1 Hemel zonder engelen (Heaven). Wat een dramatisch boek. Gaat over een gezin in Amerika dat heel arm is en in de heuvels wonen, Een soort Hilbilly's. Ik kan me alleen van vroeger herinneren de Beverly Hilbilly's die vond ik erg leuk. Vooral die oma in haar schommelstoel. Maar deze hillbilly's kinderen hebben niets te lachen hoor. Ze worden verkocht aan gezinnen zodat de vader geld heeft. Gisteravond in bed kon ik niet stoppen met het verhaal. Ik lag me toch een partij op te winden. Wat had ik die kerel graag een schop verkocht. Gelukkig is het maar een boek, maar ik zat er helemaal in.

Vandaag zijn we met Spike naar de dierenarts geweest. Voor zijn gebruikelijke jaarlijkse spuiten. Alleen die druppeltjes in zijn neus vind hij verschrikkelijk de rest voelt hij zowat niet. De dierenarts was tevreden over onze jongen, hij was alleen 2 kilootjes te dik. Dat had ik Jac an geprobeerd te vertellen. Dus nu moet onze jongen op dieet. Ik ben benieuwd of het lukt.
Na de dierenarts hebben we een kleine wandeling in de hei gemaakt. Ik ben echt deze keer rustig aan het doen. Thuis gekomen rustig op de bank met mijn Hillbilly's verhaal ik ben benieuwd hoe dat afloop.

Weet je Baboeskja gisteren dacht ik dat ik al weer alles aan kon. Maar daar pluk ik dus vandaag de vruchten van zoals je dat zo mooi kan zeggen. Gisteravond begon ik last van mijn rug te krijgen. Nu weet ik niet waar dat vandaan komt, het kan zijn dat de bank niet goed is voor mijn rug. Het kan ook dat de spuit die ik na de chemo heb gekregen gaat werken. Ze hadden me al gewaarschuwd dat ik daar gewricht pijnen van zou kunnen krijgen. Het waardeloze is dat je niet weet waar het vandaan komt.
Dus heb ik maar besloten om vandaag rustig aan te doen. Ook het weer zit niet mee. Omdat ik nu in de dipdagen ben moet ik voorzichtig zijn. Dus doen we dit maar.
Wat een slecht weer echt herfst. Het is thuis echt gezellig hoor. De tuin is een groene oase ik hoop dat Jac nog lang wacht met het snoeien van de bomen. Heerlijk die groene wal. De mussen die in een hele troep bij ons en de buren leven zijn aan het kwetteren dat het een lieve lust is. Waarom hebben mussen altijd ruzie met elkaar? Misschien omdat ze met zoveel zijn? IK heb geen idee.
Ik moest vandaag ook naar de fysiotherapeut. Nu dacht ik dat het om 15:30 uur was. Nu voelde ik me niet lekker vanmorgen dus besloot ik om de fysio af te zeggen. Om 10:00 uur keek ik naar mijn iphone en zag dat de afspraak om 09:00 uur was. Verschrikkelijk vind ik dat. Ik heb direct gebeld en mijn excuses aan geboden. Dat iemand op mij heeft gewacht en ik niet ben gekomen vind ik echt erg. Gelukkig deden lekker relaxed bij de fysio en accepteerde mijn excuus.

Vandaag is de eerste dag dat ik weer energie heb.
Het is de zevende dag na de chemo en de week was zwaar. Zowel voor mij als voor iedereen in mijn omgeving. Ik was niet op mijn best hoor, zag het allemaal niet meer zitten. En ik moet nog zo Lang.
Op die momenten is Jac geweldig. Wat een geduld heeft hij met mij. Zorgt voor mij en het huishouden, daar hoef ik dus helemaal niet aan te denken.
Gelukkig kan ik ook schelden tegen Ingrid en Wil. Wanneer ik daar behoefte aan heb. Wil is geweldig, we zijn nu met z'n tweetjes bezig een verhaal te maken, met tekeningen erbij. Goed van haar, zo heb ik tenminste iets om over na te denken. Dat is beter dan alleen maar aan je misselijkheid en gezondheid te denken. De tekeningen zijn best moeilijk maar met z'n tweeën komen wij er wel uit. Het gaat over Toby de schildpad die zijn schild kwijt is. Leuk om te doen.
Verder ben ik ook bezig met wordfeud een soort scrabble met heel Nederland. Ik heb Wil ook overgehaald om te spelen. Dus spelen wij 's avonds op de iPad wordfeud. Dat is zo gezellig het is net of je samen op de bank zit. Je kan ook chatten, dus de opmerkingen vliegen over en weer. Gelukkig is er tegenwoordig zoveel mogelijk met de moderne communicatie. Dat maakt dat Wil in Delft aan het scrabble is met Renske uit Kerkrade. Cool toch hier hou ik nu van.
Verder is het gewoon de dagen doorkomen.
Vandaag wilde ik voor de eerste keer weer naar een winkel, maar het weer was zo slecht en het was zo gezellig binnen dat we alleen de wandelingen met Spike hebben gedaan. Dat is wel lekker hoor die frisse lucht die heb ik echt nodig.

Vandaag 2 de chemo gehad. Nu nog 4 te gaan. Lig op de bank en doe het deze keer rustig aan. JAC staat in de keuken groentensapjes te maken. We moeten veel vitamientjes binnen krijgen. Een groot glas bieten met wortelen, als dat niet gezond is?

ziekenhuis deel 3

Vrijdagochtend weer om kwart voor 6 de hele procedure. Het wordt gezellig hoor. Daarna weer gaan slapen je heb toch niets anders te doen.
Er was een andere burvrouw gekomen in de nacht, wat een gedoe met die bedden, maar wanneer je daar ligt maakt het je niets uit wat er gebeurd. Gek hoor. Maar je denk er gebeurt tenminste weer wat.
Ik kreeg geen antibiotica meer en ook geen pijnstiller. Toen ik om 08:00 uur de ontbijtvraag kreeg besloot ik om een eitje te vragen. Dat smaakte best hoor. De nieuwe buurvrouw was behoorlijk ziek. Maar ook die verdween naar haar eigen afdeling. Ik begon me te vervelen. Ik wist niet zo goed meer wat ik moest doen. Toen de dokter met de lading assistentes binnen kwam was ik blij met de afleiding.
Toen alle assistentes mijn long hadden beluisterd. Ik ben erg in trek onder de assistenten die nog moeten leren, omdat mijn long zo mooi geluid maakt. Gisteren vroeg de dokter of ik er bezwaar tegen had om alle assistenten te laten luisteren. Dus had ik een stuk of dertig van de medische studenten aan mijn bed gehad.
De dokter vertelde mij na een lang verhaal over wat ik mankeer, dat ik naar huis mag. Ik zei tegn hem dat hij beter voortaan eerst tegen de patiënt moet zeggen dat ze naar huis kan. Het was zo'n leuke dokter dat hij direct naar buiten liep en terug kwam met een grote lach om zijn mond en zei direct dat ik naar huis mocht. Hij is leuk toch? Toen ze weg waren heb ik direct JAC gebeld, die was aan het wandelen met Spike in het bos. Zo leuk, hij was zo blij dat ik naar huis mocht. We spraken af dat hij zo snel mogelijk zou komen.
Voordat ik naar huis mocht moest ik leren mezelf te spuiten. Ik kreeg bloedverdunners mee. Aangezien ik aan de chemo zit mag ik geen tabletten en moet dus zelf een spuitje in de buik zetten. Dat is allemaal te leren.

Ziekenhuis deel 2

In het ziekenhuis kan je niet uitslapen. Om kwart voor zes kwam een zuster mij vragen hoe ik had geslapen. Nou dat ging nog wel. Vooral dank zij de pijnstiller. Het ademen ging iets makkelijker. Dat zei de zuster ook al. Alle waarden werden gemeten en de infuus werd weer aan mij gekoppeld. Toen dat allemaal was gebeurd zei de zuster tegen me ga maar weer lekker slapen. Dat wilde ik wel maar eerst een pil zei ik.
De oudere dame was ook een beetje wakker maar zo 's morgens vroeg ben ik niet zo sociaal, dus ben ik maar weer gaan slapen.
Tot 08:00 uur dan komen ze vragen of je wilt eten. Ik had wel trek in een boterhammetje met kaas en pindakaas. Ondertussen was mijn buurvrouw ook wakker en had ze met veel gepiep haar gehoorapparaten in gedaan. We hebben ons aan elkaar voorgesteld en zijn gezellig met z'n tweeën gaan ontbijten.
Halverwege de ochtend werd in opgehaald met bed en al, voor de CT scan van mijn longen. Ik werd half op de gang half in een kamer achter gelaten met de mededeling dat de assistentes zo zouden komen. Ondertussen was het druk geworden in het ziekenhuis en aangezien ik schijnbaar in een drukke route lag, liepen er veel mensen langs. Nu heb ik de nare gewoonte om iedereen te groeten. Ik vind het gewoon normaal wanneer je iemand aankijkt dat je dan groet. Maar ja, wanneer je in een aanlooproute ligt is dat natuurlijk niet handig. Ik lag dus in mijn bedje met een blauw hoofddoekje om iedereen die langs liep te groeten. Ik ben eens benieuwd wat de mensen daarvan hebben gedacht.
De CT scan was zo klaar en werd ik weer naar de kamer gereden.
De uitslag was een longembolie, dus kassa voor Renske. De hele dag antibiotica en pijnstillers.
Om 15:00 uur kwam Jac en dat was gezellig. We hebben lekker gekletst en hij had lekkere dingen bij zich. Toen hij weer naar huis ging was ik erg moe en ben direct gaan slapen.
Ze hadden gezegd dat het eten om 17:00 uur zou komen. Wat lig je dan te wachten wanneer je een beetje trek hebt.
Om 17:30 uur kwam er een man de kamer binnen met de mededeling of ik wat wilde eten. Graag antwoordde ik. Wat heb je vroeg ik netjes. Nou maar een ding. Dus vertelde ik hem dat ik vegetarisch eet. Daar had hij geen boodschap aan zei hij. Dat ik dan maar om het vlees heen moet eten.
Beuh, ik kreeg een blad met een roze rond ding erop en een klein rond dingetje. In het ene zat soep met vleesbouillon en in het andere lag een stukje vlees met doperwten en aardappelen en een bakje met saus.
Ik werd al misselijk bij het idee. Ik heb een half aardappeltje en een schepje erwten genomen en de rest mochten ze van mij houden. De pudding heb ik wel opgegeten dat was tenminste koud.
Gelukkig kwam Jac om 18:00 uur weer en hij had gelukkig heerlijk fruit meegenomen. Dat heb ik 's avonds gegeten. Hij had ook chocolademelk meegenomen en ik kan zeggen dat wanneer je niets hebt gegeten een kartonnetje chocolademelk en een banaan 's avond om 11:00 uur een traktatie is.

Ziekenhuis

Dat was me toch een dag woensdag 24 augustus 2011. Eerst naar de kapper, maar daar heb ik genoeg over verteld.
's Avonds kwam helemaal de klapper. Ik kreeg koorts. Nou ja 38,5 dan en dat is de temperatuur waarom je als chemoklant naar het ziekenhuis moet. Paniek in de tent. JAC heeft direct afdeling negen van het ziekenhuis gebeld. Die zijn dag en nacht bereikbaar. Daar kreeg hij te horen dat het toch wel verstandig was om naar het ziekenhuis te gaan.
Hopla alles in een tasje, dat hadden ze geadviseerd voor het geval je daar moet blijven, iets waar je natuurlijk niet aan wilt denken. Maar je moet.
Bij de eerste hulp gekomen moesten we ons melden aan de balie. Mevrouw Metman met 38,5 tijdens eerste Chemokuur. We moesten in de wachtkamer gaan zitten er zou zo iemand komen. In de wachtkamer zaten al drie mensen. Een jonge man die een klap op zijn neus had gehad in een vecht partij. Goh, wat deed die stoer zeg. Wat gek dat iemand door zijn eigen schuld daar moet komen zitten, zou hij niet snappen hoe dom dat.
Ik had mijn donker blauwe hoofddoekje om, dat is echt een hoofddoek waarvan iedereen ziet dat je een kankerpatiënt bent. Ik had geen zin om met mijn puik naar het ziekenhuis te gaan.
Ik kan dus geruststellen dat ik niet uit zag.

Pruik

Baboesjka, ik heb geen haren meer. Vanmorgen om 11:00 uur moesten we bij de haarwerker zijn. Daar gekomen waren alle hokjes bezet dus moesten we wachten. Ik wilde het liefst naar binnen hoofd kaal scheren pruik op en wegwezen.
Maar zo werkt dat niet. We moesten wachten tot een hokje vrij was. Ze hebben daar de echte Limburgse trage mentaliteit. Komt het vandaag niet dan komt het morgen.
Eindelijk was er een hokje vrij en konden wij naar binnen.Er stonden in het kamertje 2 stoelen. Je zal het niet geloven maar er zaten nog asbakjes in de leuning. Ik zag direct van die oude mannetjes van vroeger die zich lieten scheren en ondertussen een sigaartje pafte.
De mevrouw die mij scheerde was een lieverd, zij deed er niet lang over. Ik schok me rot, watr is dat een naar gezicht, zo'n kaal hoofd. Gelukkig bleef ik in de spiegel kijken om mezelf te dwingen er aan te wennen.
Toen de pruik werd gepast bleek hij te groot dus werden er spelden in mijn pruik gedaan. Dat vond ik wel eng, ze zullen je maar in je hoofd prikken.
Het aanpassen van mijn pruik duurde lang. Verschrikkelijk lang. De baas van de winkel kwam nog met ons een praatje maken.
Eindelijk kwam de mevrouw met mijn pruik. Hij zat wel direct goed nu hij was vermaakt. Het stond redelijk, ik ben er niet helemaal weg van, maar ja alles beter dan een kaal hoofd. Toch?
We zijn 1,5 uur in de winkel gebleven. We wilde direct daarna naar de Lidl maar dat haalde ik niet en we zijn naar huis gegaan.
Ik ben er nog niet achter hoe ik me het beste kan voelen. Ik heb een pruik, ik heb een hoofddoekje.

kaal

Het is zo ver. Vanmorgen kamde ik mijn haar en er zaten losse haren in. Je weet dat het gaat gebeuren, maar het blijft toch een shock. Hoe ik er kaal uit zal zien weet ik niet, maar het is best heftig. Ik heb een afspraak morgen om 11:00 uur bij de haarwerker. Daar zullen ze mijn hoofd kaal scheren en de pruik passend maken.
Daarna gaan we boodschappen halen, ik moet er maar direct doorheen met mijn pruikkie. Ik ben benieuwd hoe stevig hij zit. Want ik ben natuurlijk bewegelijk. Niet dat ik in de Lidl loop en ineens ligt mijn pruik tussen de boodschappen. Oh ik zie het voor me. Nou ja daar komen we ook wel overheen.

Lotte mijn fysio had mij gezegd dat ik deze week moet gebruiken om weer wat conditie op te bouwen. Dus hebben we vanmorgen een grotere wandeling in de hei gemaakt, het was gelukkig niet zo warm. De hei staat in bloei, dan zie je waar de natte zomer toch goed voor is geweest. Vorig jaar was de hei nog helemaal verbrand.
We hadden met Ingrid en Loek afgesproken om een kop koffie te gaan drinken bij de vijver van de Overste hof. Ingrid en ik zouden eerst sms'en of het weer wel goed was. Nou het was shit weer, maar we zijn gewoon gegaan. De weerrader gaf aan dat er verschrikkelijk weer op komst was. Gelukkig lag ons gebiedje net zuidelijk genoeg om droog te blijven. Het was zelfs op sommige momenten te warm. Ik kan echt helemaal niet meer tegen warmte, ik heb dan het idee dat mijn linker arm ontploft. Maar ik ben toch wel handig hoor. Ik had mijn tas zo gezet dat ik met mijn arm in de schaduw van de tas zat.
We hebben een uurtje gezellig gekletst. Loek heeft ook chemo gehad dus kon hij ervaringen uitwisselen. En dat is erg prettig. Vooral praktische tips zijn handig.
Na een uurtje was ik zo moe dat Ingrid het door mijn zonnebril aan mijn ogen zag. Dus zijn we weer naar huis gegaan. We gaan dit vaker doen.
Toen ik thuis kwam ben ik op de bank gaan liggen en ben direct in slaap gevallen. Jac is gaan wandelen met Spike die natuurlijk ook weer aan de beurt was. Hoe verwend is ons boefje.

Gisteren (zaterdag)zijn we weer de stad in geweest en het ging hartstikke goed. Vorige week zaterdag kwam ik nog niet verder dan Erica de reformwinkel. Maar nu scheen het zonnetje en de markt was zo gezellig dat we er over heen zijn gelopen. Het was gezellig in Heerlen.
We zijn tot aan de Applewinkel gelopen. Ik wilde dat Jac een sportarmband ging halen. Zodat hij ook eens lekker kan rennen en ondertussen naar de muziek op zijn iphone kan luisteren. We hebben de armband gekocht. Thuis hebben we hem uitgeprobeerd. Het ging in eerste instantie een beetje moeizaam, omdat we dachten dat, wanneer er gebeld wordt je via de iphone moet opnemen, maar via de oortjes kan je een telefoongesprek aannemen en ondertussen blijf je dus doorrennen. Super gaaf vind ik dat.
In de middag zijn we naar hei gegaan. Het weer was echt zomers en ik nam me tijdens het wandelen voor om thuis in een ligstoel in de tuin te gaan zitten. Het was echt een zomerse dag.
's Avond heb ik met Wil over de webcam gechat. Het was leuk om mijn zussie weer eens te zien. Jammer dat het geluid niet zo goed werkte. Maar slimme rakkers als wij zijn hebben we dit opgelost door gewoon onze berichten te tikken. Dit gaan we vaker doen, zo lijkt Delft niet zo ver weg.

Zondag
Eerst moesten we poetsen omdat we gisteren geen zin hadden. Ja, dat heb je, wanneer je het de ene dag niet doet moet het de andere dag wel.
Gelukkig was ik in staat om weer een beetje mee te helpen. Ik doe nog wel niet alles dat ik vroeger deed, maar alle kleine beetjes helpen.
Aangezien de energie nog niet op was zijn we direct doorgegaan naar de hei om een wandeling met Spike te maken. Het was alleen erg warm. Ik had wat te drinken en een appeltje meegenomen, omdat ik zin had om ergens te gaan zitten en daar een tijdje te blijven. Ik kan op dit moment slecht tegen de warmte. komt denk ik door mijn linker arm. Die lijkt af en toe enorm te worden en warm enz. Dus dat is gewoon niet lekker. We hebben toch een plekje gevonden waar we onder een boom in de schaduw konden zitten. Leve de kleine wandelstoeltjes. Daar kan je rustig in zitten en zijn niet zwaar om mee te nemen. Nadat we een appeltje hadden gegeten en wat gedronken zijn we naar de auto gewandeld.

De zondagmiddag was een voetbal middag met VVV-Ajax. Nou dat was niet best wat die Ajacieden lieten zien, het was net of ze de wedstrijd niet wilde winnen. Klopt dat hebben ze dus ook niet gedaan. Een gelijkspel is triest voor een club die kampioen wil worden. Maar we zullen zien.

Vandaag heb ik energie. Dat komt goed uit want we hebben een afspraak bij de haarwerkmedewerker of de pruikenmaker. Om 10:30 uur moesten we daar zijn. We waren voor ons doen een beetje laat vertrokken, maar hebben het net op tijd gehaald.

Uiteindelijk is dit hem geworden nog wel te netjes

We werden in een heel klein kamertje gestopt de mevrouw ging de pruiken halen. Ze kwam terug met een stapel dozen. Ik zei direct dat het wel schoenendozen leken. Volgens haar hadden meer mensen dat gezegd. Boring, ik dacht dat ik origineel was.
Ze zette de eerste pruik op mijn hoofd. Ik schrok me rot, trouwens Jac die ik in de spiegel zag, schrok ook. Ik leek wel Willeke Alberti. Had nog net geen neiging om spiegelbeeld te zingen. Nee hoor, zei ik, daar ga ik niet mee lopen.
De kleine pruik die ik eigenlijk wilde was te klein voor mijn hoofd. Dus mijn favoriet krijg ik niet. Nu heb ik geen groot hoofd dus ik ben erg benieuwd hoe klein een hoofd moet zijn voor die kleine pruik. De mevrouw verdween iedere keer, ik weet nog steeds niet waarom, maar daar zaten we dus de hele tijd. Nu moet je natuurlijk geen dozen naast me laten staan, dus ben ik gewoon de andere pruiken zelf gaan passen.

Dag 8
Eindelijk gaat het beter. Of ik heb het ritme gevonden. Ik heb weer trek in eten, dat komt goed uit want ik val wel veel af. Zit op mijn zogenaamde streef gewicht. Dat ik al jaren wil hebben. Maar nu moet ik het er weer bij eten. De gekste dingen vind ik momenteel lekker. Ik hield helemaal niet zo van eieren maar nu eet ik haast iedere dag een ei. Een ei hoort erbij zullen we maar denken.
Vanavond hebben we, terwijl het 25 graden is, zuurkool gegeten, omdat ik daar trek in had. Met een kroket(vegetarisch) erbij. Lachen toch. Het kan niet op.
Het drinken gaat ook weer. Wat is dat moeilijk wanneer je voor je gezondheid 1,5 liter moet drinken en je krijgt het haast niet door je slokdarm. Lijkt wel of je de hele tijd een prop in je keel hebt.
Vandaag heb ik een tijdje heerlijk in de tuin gelegen. Alleen de tuinstoelen die wij hebben liggen niet echt lekker. Ik denk dat ik me zaterdag eens ga verwennen en een hele lekkere tuinstoel koop.
De vermoeidheid is wel een probleem, omdat niemand dat aan je kan zien. Het gekke is wanneer ik moe ben, ik het idee heb dat ik niet meer normaal meer kan denken. Het is gewoon even wennen. Ik kan best iets doen hoor Baboesjka maar dan moet ik daarna uitrusten. Doorlopen gaat gewoon niet. Maar ik ben wel blij dat ik weer normaal kan eten, daar krijg ik ook energie van.
Verder zijn we de dagen door aan het komen. Jac is weer aan het studeren Engels nu en ik doe wat ik kan. Wel iedere dag wandelen met Spike die verschrikkelijk verwend door het huis rondloopt. Wat een boef is dat toch.
Zo nu ga ik voetbal kijken. Bayern München ben benieuwd.

Het is nu dag 5. En het valt me niet mee. Ik wil niet zeuren maar ik lijk wel alleen lichaam. Alles wat je doet heeft met het lichaam te maken. Drink je wel genoeg, doordat je misselijk bent eet je niet. Ook slinken staat al tegen. Dat wordt wat, dit is pas de eerste chemo. Maar dit had ik niet verwacht.
We gaan wel iedere dag wandelen want beweging en frisse lucht moet je hebben. Ik moet proberen om mijn gedachte ergens anders op te zetten, maar ik heb haast nergens zin in.
Maar iedere dag gaat het wel een stukje beter. Ik hoop dat ik van de week weer een beetje kan opbouwen.

Vandaag heb ik de eerste chemo kuur gehad. Om 14:00 uur moesten we ons melden op de negende etage. Daar werd ik doorgestuurd naar Unit 2. Daar gekomen waren alle stoelen bezet. Dus moesten we in de koffieruimte even wachten.
Daar zat een vrijwilligster en we hebben met haar een beetje gebabbeld over Limburg. Zij woonde in Landgraaf maar kwam oorspronkelijk uit Kerkrade.
Na een tijdje kwam de verpleegster mij halen. Ze zei wel meneer Metman en keek Jac aan. Ik zei maar snel dat het mevrouw Metman is. Deed me neen beetje denken aan de film Monti Python Life of Brain.
Ik nam plaats in een van de stoelen. Gelukkig was er een televisie. Jammer genoeg stond die heel hoog. Dus plaatsje nekkramp.

 

Eerst kreeg ik een spoeling met een medicijn tegen de misselijkheid. Daarna werden een voor een de andere zakken aangesloten.

De vrijwilligster kwam vragen of we iets te drinken willen. Wat ik zo schattig vind die mensen zitten dus een ochtend of een middag in de koffieruimte en verzorgen de mensen die chemo krijgen, geweldig.

Om 15:00 uur kreeg ik een beetje honger en zij stelde voor om yoghurt met gele vla te nemen. Dat leek me wel wat. En het was heerlijk, een lekkere ouderwetse smaak.

Ik begin nu wel heel erg moe te worden dus ga lekker op de bank liggen.

Zaterdag 6 augustus 2011

We hebben dinsdag een mediaspeler gekocht. We wilden een serie zien die nog niet op de Nederlandse televisie is. Ik had gehoord dat het een hele goede serie is. Game of Thrones heet hij. Ik kon de serie downloaden en wij een mediaspeler gekocht om de bestanden af te spelen. Deze mediaspeler was ook geschikt (volgens het boekje) om televisieprogramma op te nemen en had een WIFI aansluiting.
Nou de programma’s kon hij niet vinden en de WIFI aansluiting werkt alleen wanneer je er een dommel bij koopt. Wij dachten dat de WIFI ingebouwd was zoals bij de laptop. Ik moet wel zeggen dat hij mooi afspeelde. De MKV bestanden waren HD en die kwaliteit willen we ook. Maar wat een gedoe en toestanden voordat je in de gaten hebt dat het ding het niet doet. We zijn er een paar dagen mee bezig geweest. Dan hadden we een mooi bestand om te zien en geen ondertiteling of een bestand met ondertiteling die niet aan te zien was. Dus vandaag hebben we besloten om dat kreng terug te brengen naar de Mediamarkt.

We zijn niet de enige

Wij vinden dat toch altijd moeilijk, iets terug te brengen, we denken altijd dat we het geld niet meer terug krijgen. Maar ze waren erg makkelijk bij de Mediamarkt, geweldig. Het was geen probleem, het meisje vroeg of we nog verder wilde winkelen voor een andere mediaspeler of we het geld terug wilde. Nou dat laatste wilde wij wel. We gaan nu over naar de Inter actieve mediaspeler van Ziggo.

Jac wilde hem direct bestellen, maar nu schijnt die uitverkocht te zijn. We moeten nu wachten tot september. Maar dat doen we maar, want ik heb het helemaal gehad met het downloaden van films, ik heb daar geen geduld voor.

Vrijdag 5 augustus 2011

Om 11:30 uur moesten we in het ziekenhuis zijn. Dus zijn we vroeg opgestaan om eerst nog met Spike naar de hei te gaan. Dan heeft hij zijn wandeling gehad. Het was net of die boef het wist. Bij ieder struikje was hij aan het snuffelen. Hij bleef af en toe ook stil staan. Zal je net zien heb je haast begint de hond te tutten. Blijf dan maar eens kalm zoals Cesar het wil. Kom op boef opschieten.
Na de wandeling zijn we nog bij de biologische boerderij geweest. Ik wil zondag ratatouille maken en heb daar aubergine en courgette voor nodig en die zijn biologisch veel lekkerder.
In het ziekenhuis zaten we amper of een assistente riep mijn naam. Ze vroeg mij of ik wist wat er ging gebeuren. Gelukkig had ik de brief gelezen dus voor deze test was ik geslaagd. Er zou met een infuus bloed worden afgenomen en daar wordt dan spul bij gedaan en dat werd dan na 20 minuten weer terug gespoten. Kleinigheid toch?
Dat was het ook.

Donderdag 4 augustus 2011

Aangezien iedereen er van overtuigd is dat ik kaal wordt hebben we maar een afspraak gemaakt met een haarwerkmedewerker. We hadden een folder uit het ziekenhuis van eentje in Brunssum. We kwamen in een winkel en werden ontvangen door de medewerker. We moesten plaatsnemen aan een tafel met zelf in elkaar geknutselde ronden schalen met zand en schelpjes, echt crea bea.

Het wordt een kort koppie, ik wilde eerst wel lang haar maar de verandering is teveel voor de buiten wereld. Nee hoor Baboesjka, ik wil alleen maar een kort koppie, lekker makkelijk. Ik krijg eindelijk high light. Licht blond met iets bruinere streepjes. Ik ben benieuwd. Volgende week vrijdag moeten we bellen of ze alles binnen hebben. Ook heb ik gekeken naar die doekjes en die haarwerkmedewerker zei dat het misschien toch niet zo gek idee is voor thuis. Kijk je kan wel met een kaal hoofd thuis lopen, maar er hoeft maar iemand aan de deur te komen, dan doe ik niet open met een kaal hoofd hoor. Dus toch maar een doekje.

Woensdag 3 augustus 2011

Woensdag zijn we naar de oncoloog gegaan voor de uitslag van de borstkas foto. We waren om 11:30 in het ziekenhuis.

De oncoloog had eindelijk een goede uitslag er was niets te zien. Zo dat is weer eens wat anders. Hij wilde direct met de chemo beginnen. Daar zijn ze snel in. Ook deelde hij even mee dat ik kaal zou worden. Nou dat was niets nieuws dat wisten we al.

Vrijdag moet ik nog een ander hart onderzoek ondergaan en maandag daarop kan de oncoloog aan de hand van die uitslag de chemo bepalen.

Dinsdag 9 augustus 2011 begin ik dus met de eerste chemo kuur.

Zondag 31 juli 2011

De dag begon echt niet goed. Jac heeft ook medische klachten en is van plan om zo snel mogelijk naar onze eigen huisarts te gaan. Hij verwacht ook doorgestuurd te worden naar het ziekenhuis. Zoveel medische perikelen hebben we in geen jaren gehad. Maar misschien hebben we de zeven vette jaren gehad en krijgen we nu de zeven magere jaren. We zien wel stapje voor stapje.
Ik maak me wel zorgen en begon de dag dus een beetje down.

We gingen met Spike naar de hei de jongen wil toch altijd zijn wandeling. Daarna kunnen wij doen wat we zelf willen.

Op de hei gekomen kwamen we verschillende honden tegen. Dat ging allemaal prima, Spike gedroeg zich als een gentleman.
Halverwege de wandeling kwam er een hevig blaffende herdershond uit een pad gestormd. Ik ging direct voor Spike staan en maakte me breed (zoals Cesar dat altijd doet, ahum). De hond bleef nog even blaffen en ik zei: “ga naar je baas”. De hond ging naar zijn eigenaar die een eindje verderop stond.
Wij liepen door, ineens kwam die verrekte hond van links uit de struiken al blaffend weer op Spike af. Dus ging ik weer heel breed op hem af en probeerde dat beest weg te jagen

Vrijdag 29 juli 2011

Vrijdag ben ik naar de fysio geweest. Wat ben ik blij dat dokter Wanders mij naar de fysio heeft gestuurd. De massage is heerlijk relaxed.
Toen ze mij kwam halen in de wachtkamer zag ze dat Jac een Engels leerboek aan het lezen was. Hij wil zijn Engelse grammatica weer eens ophalen. Lotte(de fysio) was verbaasd dat iemand dat soort boeken leest.
Maar toen ik op de massagetafel lag zei ze dat zij ook uren in een groot medische encyclopedie kon snuffelen. Dus zo gek is het allemaal toch niet. Alleen ik heb het niet geef mij maar een goede detective. Liefst eentje waarbij de moord al is gepleegd en iedereen gaat zoeken naar de dader. Alle puzzelstukjes die op zijn plaats vallen. Agatha Christie was daar geweldig in. Juist het idee dat een oude vrijster, Miss Marple, uit een dorpje, in staat is om misdaden op te lossen door te observeren en te combineren. Geweldig hoe kom je er op.
Op het einde van de sessie heeft ze het linker litteken getaped. Dit om het litteken los te maken. Het zit wel iets makkelijker ik heb niet meer zo’n trekkend gevoel in het litteken. Rechts is nog steeds het zorgenkindje, die wond gaat veel langzame dicht. Komt omdat hij geen goede start in het ziekenhuis heeft gehad. De drain heeft in het begin niet goed gewerkt.

CT Scan

Vandaag moest ik door de CT scan, Baboesjka. Om 10:00 uur moesten we er zijn. Op de brief stond dat we er een kwartier voor tijd moesten zijn. Nou dat is aan ons wel vertrouwd wij zijn altijd te vroeg.
We zijn om 09:00 uur van huis weg gegaan. En na twintig minuten waren we al bij het ziekenhuis. Het is een heel ander ziekenhuis dan Heerlen. Veel gemoedelijker
We zaten amper in de wachtkamer of de assistente riep mijn naam al. Iedere keer wanneer ik naar zo’n kleedhokje loop moet ik tegen de assistente zeggen dat ze de andere kant even voor me openmaakt. Kinderachtig, maar ik heb geen zin om het ook nog benauwd te krijgen in zo’n klein hokkie. Dan er maar gewoon voor uitkomen dat ik last heb van claustrofobie.
Ik hoefde alleen maar mijn leuke nieuwe groene blouse uit te doen. Mijn topje mocht ik aanhouden.

Dinsdag 20-7-2011

Een echte D-day Baboesjka. Het begon al dat we een brief kregen van het ziekenhuis met de mededeling dat ik donderdag een CT Thorax moet laten maken. Ik had toch echt gedacht dat ik van die onderzoeken af was, maar mooi mis hoor.
We zijn vandaag naar het ziekenhuis geweest voor een eerste afspraak met de oncoloog. Zij zou mij de uitslagen geven van de onderzoeken die ik heb gehad en het begin van het na-traject.
De bot scan en de lever echo waren goed. Maar bij de longfoto hebben ze iets raar ontdekt. Daarvoor moet ik donderdag in de CT scan. Ja, ik heb volgens mij nu alle apparaten van het ziekenhuis gezien. Deze scan gebeurt trouwens in Brunssum, de scan daar is volgens de oncoloog beter. Daar krijg ik woensdag de uitslag van. Het kan zijn dat ik naar een vaat dokter moet, wat ze toch allemaal bij je kunnen vinden.

Maandag 25 juli 2011

Vandaag eerst naar de fysio geweest. Ik ben blij dat de dokter mij heeft doorgestuurd. De massage helpt wel het blijkt dat ik zowel links als rechts toch vocht ophoping in het lichaam heb.
Na de fysio hebben we Spike opgehaald en hebben een grote wandeling in het bos gemaakt.
Je bent toch de hele dag bezig met morgen, welke uitslag ga je nu krijgen? Baboesjka ik kan alleen maar afwachten.

Vanmiddag nog even naar Kerkrade geweest ik moest mijn paspoort ophalen. Paspoorten waren verlopen. Nu heb ik een paspoort met vingerafdrukken. Ik heb gekeken in het paspoort waar ze dan zaten, maar volgens de baliemedewerker waren ze opgeslagen in de chip. Jammer hoor, want nu kon ik niet zien hoe mijn vingerafdruk eruit zag. De markt in Kerkrade zag er gezellig uit in het zonnetje met de mensen gezellig op de terrasjes. Jammer duurde de zon niet lang.

Water

Ik heb een pen voor de Ipad gekocht. Ik had een leuke teken apps. gedownload maar met je vingers tekenen neemt teveel ruimte in beslag. Daarom is die pen prettig om mee te werken.

Zie hier onder het resultaat, het is nog wel erg kinderachtig maar het is harstikke leuk om te doen. Verstand op oneindig en tekenen.

Zondag 24 juli 2011

Wat een weer Baboesjka. Het lijkt wel of zomer 2011 geen zomer is maar een aan een schakeling van herfst, herfst en herfst.
Je wordt er niet vrolijk van. En dat terwijl ik normaal de herfst een van de fijnste seizoenen vind. Maar zelfs ik vind hier nu niets meer aan. We willen naar de hei om een heerlijk wandeling te maken  maar we hebben geen zin. Spike wel. Die heeft altijd zin in een wandeling. Ik moet zeggen dat hij de laatste tijd zo goed zijn best doet om echt een goede hond te worden, of zou het aan ons liggen.

Anders Breivik is een man die vrijdag 22 juli 2011 92 mensen heeft gedood. Wat een verschrikkelijk nieuws was dat. Ik kon het niet geloven. Arme gezinnen waar een persoon of personen zo maar uit worden gerukt.

Ik begrijp toch steeds weer niet hoe iemand een vergunning kan krijgen voor een wapen. Wanneer houden ze daar nu eens mee op. Ik begrijp best dat je op het Noorse platteland een wapen nodig hebt. Maar dan toch zeker geen semi automatisch of een automatisch wapen. Waar heb je dat voor nodig. Met het uitgeven van vergunningen voor wapens is echt iets aan de hand. Dat zag je ook in Alphen aan de Rijn.
Wanneer je een Schizofreen een wapen geeft aan wie geef je het dan?  

Woensdag 21-7-2011

We hebben een hor voor het raam. Geweldig, vanavond doe ik het licht aan in de slaapkamer en de gordijnen open en ga zitten wachten tot alle muggen en enge lang poot muggen allemaal op de hor zitten en steek dan mijn tong uit.

Is dit volwassen gedrag of niet?

Trouwens een hor maken is 5 minuten werk.

O ja, moet ik ook nog even vertellen Baboesjka. Vandaag zijn we zo verschrikkelijk trots op onze Spike geweest.

We waren in de hei (natuurlijk) en toen we de auto uitkwamen liep er voor ons een stel met een Duitse herder. Verder op het pad kwam een stel met een grote zwarte hond aan .

Voordat wij iedere avond naar Cesar Millan Dogwisperer keken, waren we het eerste zijpaadje ingelopen die we konden vinden. Nu waren wij alle twee kalm assertief en liepen gewoon door. Doordat wij gewoon doorliepen heeft Spike niet op of om gekeken naar de andere honden. Hij liep er gewoon langs. Echt waar. Jac en ik keken elkaar aan en we glommen van trots. Simpel toch?

Dinsdag 20-7-2011

Om 09:30 uur moest ik bij de fysio zijn.
Een leuke meid mijn fysio, na een intakegesprek kreeg ik oefeningen geleerd, die ik eenmaal per dag moet doen. Toen gaf ze me een massage voor mijn lymfestelsel. Dat is een zachte massage waar ik wel aan zou kunnen wennen. De volgende keer vraag ik of Jac kan kijken hoe zij die massage toepast zodat hij dat misschien kan doen.
Ook onderzocht zij mijn littekens. Voor het eerst zat er iemand aan mij littekens, iets wat ik verschrikkelijk vond. Er zit een dood gevoel in het gebied er om heen. Dus het is heel eng wanneer iemand er aan zit. Toch vond ik het ook prettig, zelf durf ik er niet teveel aan te komen. Ze vond wel dat links er beter uit zeg dan rechts. Volgens haar zit er rechts nog vocht. Dat klopt want ik heb nog steeds een lekkage.
We hebben ook een goed gesprek gehad. Vooral over hoe ik er mee omga. Het wordt vermoeiend om aan iedereen te zeggen dat ik stapje voor stapje bezig bent.

Ze vond dat ik er heel nuchter over praat, maar dat zal de Hollander in mij wel zijn, die komt soms toch stiekem omhoog gekropen.

De fysio stelde ook voor dat ik voor mijn littekens een zalf zou gaan gebruiken. Dit om de huid weer soepel te maken. Dat vond ik een goed idee en besloot om toen ik klaar was bij haar naar de apotheek te gaan.

Zondag 17-7-2011

’s Morgens tijd mijn blog bijgewerkt. Jac lag nog wat na te slapen op de bank. Hij had de avond ervoor slecht geslapen.
Toen het 11:00 uur was zijn we met Spike naar de Brunssumerheide gegaan. Het was goed weer.
We maken tegenwoordig niet zulke grote wandelingen meer. Voor mij en ook voor Spike die wel veel moet wandelen maar niet lang. Hij heeft last van zijn poten, vandaar dat we ook een loopplank voor de auto hebben gekocht. Dat is handig en gemakkelijk.
’s Middags het bekende patroon Tour de France kijken en een tuk doen. Het wordt bijna saai wanneer het niet zo lekker was.
’s Avonds een geweldige damesvoetbalwedstrijd gezien. Japan-USA . Ik heb me goed geamuseerd. Wat een glasbakken. En niet zeuren om gele kaarten voor de tegenstander. Of bij een licht contact tussen twee speelster direct gaan liggen en krimpen van de pijn. Je kon gisteravond echt zien dat vrouwen het sterke geslacht zijn. Hard maar eerlijk voetbal en nog echt geen trucjes. Het was een plezier om naar te kijken.
Ik heb ook nog een beetje gelezen op de Hyves pagina over borstkanker. De verhalen die je daar leest zijn zo ontroerend. Eerst wilde ik het niet lezen. Maar ik doe het toch af en toe.
’s Nachts  had ik een lekkage uit de rechter wond. Toen ik vannacht in de badkamer stond met aan de ene kant een handdoek en aan de andere kant steriele gaasjes, moest ik lachen. Wat een gek gevoel dat je lichaam ineens van die rare dingen doet. Ik begin steeds meer op jou te lijken Baboesjka.  Ik weet dat jij ook altijd moest lachen, wanneer je door lichamelijk beperkingen gehinderd werd. Ingepakt en al heb ik toch nog een redelijke nachtrust gehad.

zaterdag 16-7-2011

Zaterdagochtend toen Jac Spike uitliet was ik aan het denken dat het wel raar is dat Jac ook zijn abonnement opzegt. Dus toen we in de auto zaten heb ik tegen hem gezegd dat hij maar toch gewoon naar de sportschool moet gaan. We hebben er een tijdje over gekletst en uiteindelijk zijn we eruit en gaan we gewoon beide naar de sportschool. Ik wacht even de fysio dinsdag af. Eerst kijken wat zij zegt. Misschien zegt ze wel dat ik 4 keer per week op de hometrainer moet zitten. Dat is gezelliger op de sportschool dan boven op zolder.

In Heerlen hebben we gezellig op de markt gewinkeld. Lekkere vruchten gekocht en natuurlijk tempé en tahoe.

Bij Erica de reformwinkel een heerlijk stuk vegetarisch kaas gekocht. Daarna de auto in en naar de nieuwe winkel bij Monde Verde, Glanebroek. Wat een grote winkel is dat geworden. We hebben naar tuinmeubelen gekeken, ik wil nog steeds iets leuk in de tuin. Maar wanneer je daar loopt merk je ook direct hoe snel je iets verkeerd kan kopen. Er was een setje tuinmeubelen dat ik heel leuk vond, maar wanneer je in de stoelen plofte zat je met je kin op de tafel. Lijkt me niet zo lekker eten.

Vrijdag 15-7-2011

Vrijdag tijdens het  boodschappen doen besloten we om bij Healthcity onze sportschool af te zeggen. Natuurlijk omdat ik de komende periode niet zo goed zal kunnen sporten. Jac wilde ook direct zijn abonnement afzeggen. Hij zei dat hij wel op zolder ging trainen en af en toe gewoon buiten kon gaan rennen.

Toen we bij de sportschool aankwamen en de manager hadden verteld dat we ons abonnement kwamen afzeggen moest ik toch slikken. Het leek wel of ik nooit meer terug kwam. Ik had tranen in mijn ogen toen we de trap afliepen naar de auto toe.

Maar zodra we in de auto zaten en we weer moesten nadenken welke boodschappen we nodig hadden ging het alweer. De dagelijkse dingen die gewoon doorgaan zijn nu zo belangrijk. Gewoon denken aan melk, kaas en boter.