De kerstdagen zijn al voorbij en we hebben een hele gezellige kerst gehad. Eindelijk heb ik Wil weer gezien Baboesjka. Zo dat was best heftig. Wanneer je zo bezig bent met je lijf vergeet je weleens dat de tijd doorgaat. Drie kwart jaar had ik haar niet gezien. Gelukkig zag ze er goed uit en was alles goed met haar. Ze vond mij er ook goed uit zien. We hebben lekker gekletst en gegamed. Natuurlijk kon ik geen uren laat opblijven dus gingen we vrij vroeg naar bed.
Voordat je het weet sta je weer op het perron en wens je haar een goede reis. Maar ik ben heel blij dat ik haar weer gezien hebt.

Vorige week zijn de bestralingen begonnen. Op dinsdag 20 december was de eerste. Het duurde 7 minuten dus dat valt allemaal wel mee. In het begin had ik wel moeite, maar dat kwam vooral omdat je stil moet liggen en dat kan ik niet goed. Gelukkig heb ik 's avond met Wil gesproken en zij zei dat ze tijdens de bestraling zelfs eens een hoestbui had gehad. Nou dan stoppen ze de machine gewoon en gaan daarna weer verder. Doordat ik dat wist werd het allemaal makkelijker. Gewoon gaan liggen en de assistentes met je laten sjorren tot dat je in de goede houding ligt en dan maar wachten tot het klaar is.
Ik ben in het totaal 4 keer geweest die week. Vandaag krijg ik de vijfde, maar we hoeven pas om 17:40 weg omdat om 18:40 de bestraling is. Lekker laat denk je? Nou ik zal je vertellen dat ik vrijdagavond om 20:45 de bestraling krijg. En ik hoorde gisteren bij familie dat het nog later kan. Ze blijven bestralen tot 21:30, dat is voor ons bijna nacht.

Ik ben deze week ook gestart met pillen tegen bloedklonters. Ik ben dus nu bij de trombosedienst onder behandeling. Dat betekend dat ik iedere keer bloed moet prikken om mijn bloed te controleren. Ik hoop alleen dat dit inhoud dat ik over een week kan stoppen met het spuiten van de bloedverdunner. Dit is allemaal omdat ik die longembolie heb gehad. Gossie ze houden je wel goed in de gaten hoor.
Ik vond het wel leuk want vorige week maandag was ik in het ziekenhuis bloed wezen prikken en dat ging weer zo moeilijk en ik zei tegen de assistente gelukkig is dit de laatste keer. Nou goed mis dus de dinsdag erna moest ik naar de trombosedienst bloedprikken. Vandaag moest ik bloedprikken en vrijdag moet ik weer. Pfffft hoezo aders krijgen rust niet dus. Maar het is voor mijn eigen  bestwil dus hopla daar gaan we weer.

Vrijdag zijn we naar Maastricht gegaan.
Om 14:20 uur hadden we een afspraak bij het intake bureau van de bestralingskliniek. Daarna een afspraak met Dr. Wanders, daarna de doktersassistente en om 16:00 uur de CT scan.
Maar eerst moesten we met de auto naar Maastricht, we hadden gehoord dat het erg druk zou zijn. Dat viel gelukkig wel mee. We konden goed doorrijden. Bij het AZM gekomen raakte we even de weg kwijt omdat ons navigatiesysteem vond dat we gewoon een eenrichtingsweg mochten inrijden vanuit de verkeerde kant. Dat ging dus niet. Dus moesten we helemaal omrijden.
Toch hebben we het gevonden. Wat is het daar groot en uitgestrekt al die gebouwen je kan er goed verdwalen.
De parkeerplaats was rechts dacht ik. Maar die bleek aan de andere kant te zijn. Wij dus een kaartje getrokken en op de verkeerde parkeerplaats gezet.
Gelukkig was dit geen probleem we konden naar de 5de etage gaan om ons kaartje bij de afdeling oncologie af te stempelen. Ook dat was dus geregeld. Daarna kregen we het intake gesprek wat alleen bestond in het controle van mijn gegevens. Er werd ook een foto gemaakt. Nou zeg die wil ik nooit meer terug zien wat een afschuwelijke foto. Ik leek wel een muisje met een verkeerde pruik op.
De afspraak met dr. Wanders volgde na het intakegesprek. Erg lieve dokter hoor. Het gesprek was goed en ik werd goedgekeurd zodat het bestralen kan plaats vinden.
Toen op naar de doktersassistente daar kregen we te zien hoe het bestralen in zijn werk gaat. Maar dat hadden we natuurlijk al op internet opgezocht. Maar het is toch prettig om het samen met iemand die er verstand van heeft te bekijken. Ik moest ook nog een formulier invullen over hoe ik me nu voel. Of ik behoefte heb om er met iemand anders over te praten en zo. Gelukkig heb ik dat niet ik kan mijn ei goed kwijt bij Jac. En ik  bel heel veel Wil en Ingrid en dan praat ik er ook over. Niet teveel want dat moet niet hoor.

Toen kwam de afspraak voor de CT scan, ik dacht dat er weer spul in mij gespoten zou worden maar dat was gelukkig niet nodig.
Ik moest met mijn armen naar achter liggen en er werden strepen op mijn lijf gezet. Verder kwamen er ook tatoeage puntjes die niet meer weggaan. Dit werd eerst gevraagd of ik dat erg vond. Nou nee dus ik heb altijd al een kleine tatoeage willen hebben en nu krijg ik hem gratis ha....
Ik ging een paar keer door de CT scan. Dat is een gat waar je doorheen geschoven wordt. Gelukkig geen tunnel want dat blijf ik eng vinden.
Ik moest ook een keer mijn adem inhouden 20 seconden. Gossie dat viel nog best tegen maar ik haalde het.
Gelukkig mag ik met strepen en al toch douchen wanneer ik maar niet over de strepen ga boenen.
Op de terugweg viel de verkeersdrukte mee en we waren eigenlijk zo thuis. Had ik daar nu zo tegenop gezien.

Het is nu een week geleden dat ik de 6de chemo heb gekregen. Dit is de eerste dag dat ik me gewoon goed voel. De hele week een beetje grieperig geweest. Gelukkig mag ik van de oncoloog paracetamol slikken en dat heb ik ook gedaan. Je hoeft dus geen pijn te hebben. Die spieren die gingen alle kanten op. Constante kramp in je lijf, dan weer in je nek dan weer in je kuit. Ik wist niet dat ik zoveel plekken in mijn lijf had waar je pijn kan voelen. Maar vandaag is dat voorbij.
Misschien komt het wel omdat ik gisteren de kerstboom heb neergezet. Heerlijk dat gedoe met kerstballen en slingers. Het is een heel klein boompje maar toch gezellig.

Van de week moet ik voor het eerst naar Maastricht. We gaan met de trein omdat het een draak is om naar Maastricht met de auto te bereiken. Vooral de terugweg omdat die om 16:30 uur en dan is het natuurlijk spitstijd. Wij oudjes zijn dat niet meer gewent.
We moeten om 14:20 uur bij het schrijfbureau zijn. Daarna een afspraak met dr. Wanders en daarna doktersassistente en daarna een CT scan. Pfft...ik ben nu al moe wanneer ik er aan denk. Maar ik laat het maar allemaal over me heen komen en wanneer ik moe wordt is er toch in een ziekenhuis altijd wel een bed waarin ik kan slapen. Ha....
Op 20 december beginnen ze met bestralen en gaan dan door tot 9 januari heb ik uitgerekend.

Het begon vandaag met een rode kop. Een dag voor de chemo moet ik al beginnen met pillen en daar ben ik een beetje allergisch voor. Dus wanneer ik op de dag van de chemo naar het ziekenhuis ga zie ik er zo gezond uit, dat is niet normaal. Ziet er wel leuk uit hoor.
Ik had broodjes meegenomen omdat de chemo om 10:45 zou starten tel daar twee uur bij op dan zit je toch al snel op kwart vor een en heb ik honger. Je krijgt wel een lunch bij het ziekenhuis maar die is werkelijk niet om te eten.
Vandaag was echt spannend omdat het de laatste chemo is en je iets afsluit. Ik had een grote doos merci meegenomen voor de vrijwilligers en het verplegend personeel.
Ondanks dat we te vroeg waren kon ik direct gaan zitten.
Toen begon het drama. De infuus erin krijgen. Dat lukte niet mijn aders in de rechter hand zijn al zo beschadigd dat het een probleem is. Herman had in een ader geprikt maar er kwam geen bloed dus liet hij het infuus zitten en probeerde een andere plek. In mijn pols en hij zei er bij dat het zeer zou doen. JAC hield mijn hand vast, zo lief baboeskja, het deed ook zeer maar de aders werd direct dik en dan kunnen ze niet verder. Pfffft...toen moest ik wachten op Harry, dat is de kunstenaar. Na een kwartier kwam Harry. Hij liet mij m'n arm naar beneden houden en zei dat hij de natuur kracht (de zwaarte kracht) zijn werk laten doen. Ik heb het helemaal niet gevoeldmzo snel zat het infuus erin. Wat een opluchting zeg! Nu kon de chemo beginnen. De bloeddruk werd gemeten en die was goed dus we konden beginnen.
Tijdens de chemo hebben JAC en ik gewordfeud. Ik heb verloren kudzooi ha...
Toen de naald in de tegenover gestelde richting eruit werd gehaald bedacht ik dat dit onze laatste keer is. JAC en ik zijn klaar met de chemokeuren.
Ik heb iedereen bedankt voor de goede zorgen want dat is echt waar ze zorgen echt goed voor je.
Toen de doos merci in het keukentje gelegd en we zijn weggegaan.
Onderweg naar de garage heb ik Wil en Ingrid snel een sms gestuurd. Lieve reacties terug gekregen wat zijn het toch mijn zussies.

Oké people this is real life. Ik zit in het wevertje en heb net bloedgeprikt. Nu een uur wachten tot ik naar de oncoloog kan gaan.
Ondertussen wordfeuden en theeleuten. Jack is aan het feuden met Sandy lachen die twee. Zo heb je toch het idee dat je familie hebt.
Het bloedprikken ging weer niet best maar dat ben ik nu al gewent. De assistente heeft het me uitgelegd. Er hebben zich littekens gevormd in mijn aders. Natuurlijk dat kan, maar die littekens zijn hard en daar moeten ze doorheen. Leuk hoor, ik heb haar maar gerustgesteld dat ik wel wat gewent ben. Volgens mij werd ze daar rustiger van. Iets wat ik dan echt niet kan gebruiken is een assistente die in paniek raakt, toch?
Ik hoop dat de oncoloog tevreden over mij is en dat ik morgen de 6de chemo kan krijgen. Dat wordt dan de laatste. Ik wil er nu nog niet aan denken. Even afwachten en dan nog een week beroerd en dan kan ik opbouwen voor de bestraling. Maar rustig aan Renske stapje voor stapje eerst nu de oncoloog.
Yahoe mijn testen waren goed en kunnen we dus morgen met chemo 6 doorgaan. Het is onvoorstelbaar dat het een goed gevoel geeft, vooral omdat het de laatste chemo is.
Dus morgen chemo 6 en dan 2 weekjes rustig aan doen en dan krijg ik bericht van Maastricht wanneer ze kunnen beginnen met bestralen.
3 weken bestralen 5 dagen in de week heen en weer naar Maastricht. Gelukkig kan je een taxi inhuren via het ziekenfonds. Die taxi komt je dan halen en dat is lekker relaxed lijkt mij.
Bij de oncoloog hebben we het ook al gehad over de hormoon behandeling. Die hormonen pillen moet ik 5 jaar slikken. Er zijn twee soorten maar omdat een van de 2 het bloed dikker maakt heb ik niet veel te kiezen. Omdat ik die longembolie heb gehad en nu bloedverdunner spuit kan ik maar een soort nemen. Dus nemen we die maar en naar bij effect is dat je spierpijn krijgt en op den duur botontkalking. Voor de spierpijn kan ik paracetamol nemen en bij botontkalking krijg ik ook medicijnen. Dus we hebben nog een lange weg met medicijnen te gaan. Maar dat verrekt me niets hoor, ik slik en spuit wel ha....ben net een junkie. Dat zien we later wel weer eerst morgen de 6de ingespoten krijgen. Ben benieuwd welke adre ze gaan gebruiken omdat er toch wel adres zijn die nu problemen krijgen.

Zo de eerste week, de moeilijkste week is weer voorbij. Ik blaakte van energie vandaag. Te gek voor woorden. We zijn naar Heerlen gegaan om de nieuwe bril van Jac op te halen. Bij Pearl was het niet druk. Het was er gezellig omdat er markt was. We waren snel aan de beurt en nu heeft Jac een mooie bril en hij staat perfect. Daarna naar Erica de reformwinkel gegaan ik wilde kaas hebben. Toen ik aan de beurt was, vroeg de verkoopster of ik een plat stuk kaas wilde of een puntje. Ik heb toen uitgelegd aan haar dat ik het voor hun heel erg oneconomisch vind om platte stukken kaas aan klanten te geven. De verkoopster keek mij raar aan. Heel veel klanten willen schijnbaar een plat stuk. Maar wanneer je van een ronde kaas platte stukken afsnijd heb je altijd stukken over. Het is niet logisch. Ze vertelde ons dat er heel veel stukken gewoon liggen te verschimmelen. Nou dat vind ik echt zonde. Jac stelde voor om van die stukken geraspte kaas te maken. Ook weer een goed idee. Zo zijn we toch altijd bezig om dingen goed te organiseren. Ha....we kunnen het niet laten. Maar het komt uit een goed hart hoor.

Verder zijn we niet naar het bos gegaan met Spike omdat hij last heeft van zijn pootje. Dus we zijn een  beetje voorzichtig met hem.
Vanmiddag naar de fysio geweest. Ik had geen verhoging dus mocht Lotte de massage geven. Verder heeft ze me ook nog getapet. Dat moet een paar dagen blijven zitten.
Vanavond speelt Duitsland tegen Nederland. Ik ben benieuwd ga er wel voor zitten maar ik denk dat de Duitser verder zijn dan wij Nederlanders dus ik vermoed dat we gaan verliezen. Jammer

Gisteren de 5 de chemo gehad. Weer hadden ze problemen om de infuus in mijn ader te krijgen. Ik heb aders die alle kanten opgaan. Best grappig zelfs mijn aders spelen een spelletje. Na veel gepord en gedoe zat hij er goed in. Dan ben ik altijd wel blij. Eerst spoelen en dan komt de kuur. Eerst wordt door een 2de assistente gecontroleerd of je wel het goede spul krijgt. Ze controle wel heel goed en dat geeft direct een goed gevoel.
Ik zat nog niet of de vrijwilligster met de lunch kwam. Zo schattig die mensen doen dit werk gewoon voor niets. Jammer genoeg is de service beter dan de lunch. Er liggen 3 kleffe boterhammen onder een groot blauwe deksel. Er naast ligt een vierkante blauwe deksel waaronder een plakje Aldi ham, extra dun, en een plakje kaas liggen, gebroederlijk samen te zweten. Nu is de kaas al niet vegetarisch (maar dat kan je niet verwachten) voor de gemiddelde vegetariër is het een griezel om ham en kaas bij elkaar te hebben. Ik had hier de vorige keer al ervaring mee dus was zo verstandig om mijn eigen boterhammetjes mee te nemen. Stevig bruinbrood met sandwichspread en vega kaas. Heerlijk. De kop thee van het ziekenhuis was wel lekker hoor.
Toen de assistente die er was haar lunch ging verorberen kwam er een andere assistent die Harry heette. Nou dat was een clown. Volgens mij moet hij echt direct bij een of andere carnavalsvereniging in dienst. Hij vertelde een verhaal over een Kerkradenaar die naar een congres in Peking moest, maar niet met het vliegtuig durfde. Dus stelde Harry voor dat hij met de trein ging. Het verhaal gaat over die man die in Kerkrade naar het station gaat en een treinkaartje Peking vraagt aan de dame achter het loket. De dame moet bekennen dat dat kaartje niet bestaat maar dat hij maar naar Herzogenrath moet reizen. Daar gekomen kon de man weer geen kaartje voor Peking krijgen hij moest naar Aken enz. Het verhaal duurde hier al 15 minuten en we hadden nog 23 stations te gaan. Uiteindelijk kwam de man in Mongolië en daar kon hij eindelijk een kaartje Peking krijgen. Dit werd dus echt in het Kerkraads plat verteld door Harry. Uiteindelijk kwam de man in Peking en had een geweldig congres. Halverwege de week begon het de man te kriebelen want hij moest natuurlijk weer terug naar huis met de trein en het angst zweet brak hem uit. Op de dag van zijn vertrek ging hij naar het station in Peking waar een Chinese dame achter het loket zat. Met knikkende knieën ging de Kerkradenaar naar het loket en vroeg de Chinese dame een treinkaartje naar Kerkrade. En wat blijkt dat Chinese geweldig zijn want de Chinese dame antwoordde "Kerkrade centrum of Kerkrade West".
Harry moet in een ton op carnavalsavond.
Zo zie je maar je zit in kamer vol met kanker patiënten en je hebt toch lol.
Verder ging de kuur voorspoedig en was ik om 15:00 klaar en kon naar huis.