Vissen uit de oude doos

Van de week liep ik langs de vijver waar mijn vader vroeger ging vissen. Ineens moest ik denken aan de tijd in Den Haag. Vissen met Pa. 's Morgenvroeg om 5:00 uur opstaan en dan om 6:00 uur aan de waterkant zitten.
Weet je Baboesjka wat het mooiste was. De opkomende zon. Wanneer het zo vroeg is, is het ook meestal koud. En wanneer je dan op een stoeltje zit en de eerste zonnestralen op je gezicht voelt. Dat is heerlijk. Meestal viel ik dan in slaap in de stoel, want vissen vond ik niet zo bijzonder. O ja, het was best spannend om naar het dobbertje te kijken, maar een paar uur achter elkaar is teveel van het goede. Ik snap trouwens nog steeds niet hoe ik, die zoveel van dieren hou, het gewoon vond om een vis uit het water te halen met een haakje in zijn bek. Maar toen werd er gezegd dat vissen geen gevoel hadden. Ja, ja dat hadden ze aan die mensen verteld. Nu hadden de vissen geluk, want zowel Pa als ik waren niet van die goede vissers.

Pa en Mike aan de visvijver

Pa had een geheim recept voor het lokvoer. Ik moet er nog om grinniken. Pompernikkel (donker Duits roggebrood) werd er voor gebruikt en volgens mij werden daar ook nog maden in gedraaid. Het leuke was dat hij er altijd een grote bal van draaide en die in het water gooide. Maar ja, wanneer je die plons hoorde, kan je wel begrijpen dat de eerste paar dagen geen vis meer in de beurt kwam.
We hebben eens aan een vaart gezeten en naast ons zat een kat te wachten op wat wij uit het water haalde. Naar een half uur draaide de kat tweemaal om onze stoeltjes, miauwde éénmaal en vertrok. Ook die had geen vertrouwen in onze viskunst.
Ik bedenk me nu ineens, dat wanneer we afhankelijk waren geweest van onze viskunst, we weinig te eten hadden gehad. Gelukkig was het een hobby van Pa. Hij kon lekker in de frisse lucht zitten en zijn shaggie roken. En soms ging ik dus mee.
Op een keer gingen we vissen terwijl het regende. Het plensde echt. Nu lieten we ons daardoor weerhouden, want wat een Metman in zijn kop heeft heeft hij niet ergens anders. Dus kom op, gewoon naar de vaart, daar wordt het wel droog. Nou, niet dus. We stonden te schuilen naast een schuurtje. Zowel Pa als ik rookte toen, dus terwijl we wachten op droog weer, probeerde we een shaggie te roken. Probeer maar een een shaggie te draaien met natte handen. Dat ging dus niet. Dat is de enige keer geweest, die ik me kan herinneren, dat Pa zei kom we gaan terug naar huis. Eerst gingen we langs een koffiehuisje en hebben daar koffie met cognac gedronken. We moesten toch weer warm worden. En natuurlijk het eeuwige shaggie.

Laat de winter nu maar komen.
De muts met de mutsen.

Ziekenhuis

Dat was nog een gedoe gisteren. Ik had de brief niet gelezen voor de lever echo en kwam er in het ziekenhuis pas achter dat ik nuchter moest zijn. Ik had dus een heerlijk ontbijt op. Gelukkig kon ik voor 's middags nog een afspraak maken en vanaf 's morgens om 09:00 uur mocht ik dus niets meer eten en drinken. De tijd ging gelukkig snel voorbij. We zijn nog naar de hei gegaan en hebben een flinke wandeling gemaakt. "s middags ging vrij vlot. Alleen moest er nog een collega bij komen omdat de knul die mijn lever deed in opleiding was. Maar hij was wel leuk en maakte gelukkig grapjes, daar hou ik wel van.

De uitslag krijg ik maandag bij de oncoloog en dan krijg ik ook de uitslag van het bloedprikken van zowel gisteren als van komende maandag.

Ik zei gisteren tegen de assistente die bij mij het bloed prikte, dat ik net een gevoel heb dat ik een vodoopopje bent. Weet je wel zo eentje die de hele tijd geprikt worden. Daar moest de assistente om lachen. Dat was na de tweede prik want ze had bij de eerste prik geen bloed gevonden. Ha....gelukkig bij de tweede prik ging het bloed stromen.

In de onverdedigbare periode van de nacht
Zweven de demonen rond, stil en zacht

Begrijp je dit Baboesjka. Er zijn momenten 's nachts dat je wakker wordt en dat je om je heen kijkt en zachtjes en stilletjes komen ze bij je binnen. Het gaat heel geniepig. Eerst denk je ach het valt wel mee. Maar wanneer ze allemaal tegelijk in je hersenpan sluipen zijn het er een heleboel. Zoveel dat je denkt te ontploffen.
Gelukkig gaan ze net zo zachtjes als ze zijn gekomen en kan ik meestal wel weer slapen. Maar ze zijn er de demonen, iedereen heeft ze en ze komen echt pas in die periode van de nacht.
Eigenlijk wilde ik van bovenstaande zin een gedicht maken. Maar ik kwam 's nachts alleen maar tot de eerste zin. Alles wat ik na deze zin opschrijf is onzin. Alleen deze zin zegt eigenlijk alles wat is bedoel.

wat een domper

Vandaag moest ik naar het ziekhuis om bloed te prikken en voor een afspraak met dokter van de Berkmortel.
Het bloedprikken gaat vlot omdat wanneer je chemo krijgt je niet hoeft te wachten. Je kan dus direct doorlopen. gelukkig kon de assistente deze keer direct het goede bloedvat vinden. Binnen vijf minuten stond ik al weer buiten. nu moesten we een uur wachten voor de afspraak met de dokter.
Het wevertje was verschoven omdat er een film werd opgenomen. Er werden een heleboel stellages gebouwd. Erg gek hoor in een ziekenhuis. Ik ging een kop thee halen. Toen ik onder het rode lint doorliep zei een mannetje tegen mij;"je mag hier niet lopen". Ik zei direct terug, waarom niet. Omdat het is afgezet zei het mannetje. Ik ben toch gewoon doorgelopen met de mededeling dat het een ziekenhuis is en ik mag lopen waar ik wil. Ik wordt een humeurig oud vrouwtje.

De afspraak met dokter van de Berkmortel was verzet van 10:30 uur naar 10:45 uur. Alleen wist de dokter dat volgens mij niet want we zaten amper in de wachtkamer of de dokter kwam naar buiten en noemde mijn naam.
Toen we zaten zei ze dat mijn bloedwaarden goed waren. Alleen de lever waarde was iets aan de hoge kant. dat was even schrikken en het eerste dat ik dacht was, kan het nu niet eens een keertje gewoon alles goed zijn. nee dus. De dokter vond het verstandiger om de chemo een weekje uit te stellen om te kijken of de leverwaarde zich aan het herstellen is. Ze zei dat het is omdat ze voorzichtig met mij wil zijn. Dit natuurlijk ook omdat ik die longembolie heb gehad.
Maar ze kunnen je zeggen wat ze willen, ik begon te huilen omdat ik nu niet vooruit kan. En natuurlijk ben ik bang dat er weer wat aan de hand is.
Woensdag moet ik nu weer een lever echo laten maken. En ook weer bloedprikken en dan moet ik volgende week maandag weer terug naar vd Berkmortel en dan maar hopen dat de leverwaarde zich aan het herstellen is en ik volgende week dinsdag wel aan chemo 3 kan beginnen.
Nu ben ik vooral depressief en zit gewoon op de bank met de tranen in mijn ogen en vind mezelf heel zielig. Jac is met Spike aan het wandelen en nu kan ik dus even heel zielig doen.
Barsta..genoeg is genoeg. Dit zal misschien wel vaker voorkomen het is jammer dat het een week wordt uitgesteld maar ze doen het niet voor niets. Oke positief gezien krijg ik nu nog een week extra om te herstellen en daar moet ik maar even van genieten en leuke dingen gaan doen. Moet wel eerlijk toegeven dat ik nu even niet zoveel zin heb om leuke dingen te doen.