Vrijdag zijn we naar Maastricht gegaan.
Om 14:20 uur hadden we een afspraak bij het intake bureau van de bestralingskliniek. Daarna een afspraak met Dr. Wanders, daarna de doktersassistente en om 16:00 uur de CT scan.
Maar eerst moesten we met de auto naar Maastricht, we hadden gehoord dat het erg druk zou zijn. Dat viel gelukkig wel mee. We konden goed doorrijden. Bij het AZM gekomen raakte we even de weg kwijt omdat ons navigatiesysteem vond dat we gewoon een eenrichtingsweg mochten inrijden vanuit de verkeerde kant. Dat ging dus niet. Dus moesten we helemaal omrijden.
Toch hebben we het gevonden. Wat is het daar groot en uitgestrekt al die gebouwen je kan er goed verdwalen.
De parkeerplaats was rechts dacht ik. Maar die bleek aan de andere kant te zijn. Wij dus een kaartje getrokken en op de verkeerde parkeerplaats gezet.
Gelukkig was dit geen probleem we konden naar de 5de etage gaan om ons kaartje bij de afdeling oncologie af te stempelen. Ook dat was dus geregeld. Daarna kregen we het intake gesprek wat alleen bestond in het controle van mijn gegevens. Er werd ook een foto gemaakt. Nou zeg die wil ik nooit meer terug zien wat een afschuwelijke foto. Ik leek wel een muisje met een verkeerde pruik op.
De afspraak met dr. Wanders volgde na het intakegesprek. Erg lieve dokter hoor. Het gesprek was goed en ik werd goedgekeurd zodat het bestralen kan plaats vinden.
Toen op naar de doktersassistente daar kregen we te zien hoe het bestralen in zijn werk gaat. Maar dat hadden we natuurlijk al op internet opgezocht. Maar het is toch prettig om het samen met iemand die er verstand van heeft te bekijken. Ik moest ook nog een formulier invullen over hoe ik me nu voel. Of ik behoefte heb om er met iemand anders over te praten en zo. Gelukkig heb ik dat niet ik kan mijn ei goed kwijt bij Jac. En ik  bel heel veel Wil en Ingrid en dan praat ik er ook over. Niet teveel want dat moet niet hoor.

Toen kwam de afspraak voor de CT scan, ik dacht dat er weer spul in mij gespoten zou worden maar dat was gelukkig niet nodig.
Ik moest met mijn armen naar achter liggen en er werden strepen op mijn lijf gezet. Verder kwamen er ook tatoeage puntjes die niet meer weggaan. Dit werd eerst gevraagd of ik dat erg vond. Nou nee dus ik heb altijd al een kleine tatoeage willen hebben en nu krijg ik hem gratis ha....
Ik ging een paar keer door de CT scan. Dat is een gat waar je doorheen geschoven wordt. Gelukkig geen tunnel want dat blijf ik eng vinden.
Ik moest ook een keer mijn adem inhouden 20 seconden. Gossie dat viel nog best tegen maar ik haalde het.
Gelukkig mag ik met strepen en al toch douchen wanneer ik maar niet over de strepen ga boenen.
Op de terugweg viel de verkeersdrukte mee en we waren eigenlijk zo thuis. Had ik daar nu zo tegenop gezien.