Gisteren de 5 de chemo gehad. Weer hadden ze problemen om de infuus in mijn ader te krijgen. Ik heb aders die alle kanten opgaan. Best grappig zelfs mijn aders spelen een spelletje. Na veel gepord en gedoe zat hij er goed in. Dan ben ik altijd wel blij. Eerst spoelen en dan komt de kuur. Eerst wordt door een 2de assistente gecontroleerd of je wel het goede spul krijgt. Ze controle wel heel goed en dat geeft direct een goed gevoel.
Ik zat nog niet of de vrijwilligster met de lunch kwam. Zo schattig die mensen doen dit werk gewoon voor niets. Jammer genoeg is de service beter dan de lunch. Er liggen 3 kleffe boterhammen onder een groot blauwe deksel. Er naast ligt een vierkante blauwe deksel waaronder een plakje Aldi ham, extra dun, en een plakje kaas liggen, gebroederlijk samen te zweten. Nu is de kaas al niet vegetarisch (maar dat kan je niet verwachten) voor de gemiddelde vegetariër is het een griezel om ham en kaas bij elkaar te hebben. Ik had hier de vorige keer al ervaring mee dus was zo verstandig om mijn eigen boterhammetjes mee te nemen. Stevig bruinbrood met sandwichspread en vega kaas. Heerlijk. De kop thee van het ziekenhuis was wel lekker hoor.
Toen de assistente die er was haar lunch ging verorberen kwam er een andere assistent die Harry heette. Nou dat was een clown. Volgens mij moet hij echt direct bij een of andere carnavalsvereniging in dienst. Hij vertelde een verhaal over een Kerkradenaar die naar een congres in Peking moest, maar niet met het vliegtuig durfde. Dus stelde Harry voor dat hij met de trein ging. Het verhaal gaat over die man die in Kerkrade naar het station gaat en een treinkaartje Peking vraagt aan de dame achter het loket. De dame moet bekennen dat dat kaartje niet bestaat maar dat hij maar naar Herzogenrath moet reizen. Daar gekomen kon de man weer geen kaartje voor Peking krijgen hij moest naar Aken enz. Het verhaal duurde hier al 15 minuten en we hadden nog 23 stations te gaan. Uiteindelijk kwam de man in Mongolië en daar kon hij eindelijk een kaartje Peking krijgen. Dit werd dus echt in het Kerkraads plat verteld door Harry. Uiteindelijk kwam de man in Peking en had een geweldig congres. Halverwege de week begon het de man te kriebelen want hij moest natuurlijk weer terug naar huis met de trein en het angst zweet brak hem uit. Op de dag van zijn vertrek ging hij naar het station in Peking waar een Chinese dame achter het loket zat. Met knikkende knieën ging de Kerkradenaar naar het loket en vroeg de Chinese dame een treinkaartje naar Kerkrade. En wat blijkt dat Chinese geweldig zijn want de Chinese dame antwoordde "Kerkrade centrum of Kerkrade West".
Harry moet in een ton op carnavalsavond.
Zo zie je maar je zit in kamer vol met kanker patiënten en je hebt toch lol.
Verder ging de kuur voorspoedig en was ik om 15:00 klaar en kon naar huis.