Zo echt wel vroeg hoor.
Het ziekenhuis belde om 9:00 uur op of wij het erg vonden om al om 7:00 uur bij de afdeling opname te zijn. Nou ja zeg het wordt steeds vroeger. Maar ze legde wel uit dat ik als eerste geholpen wordt. Oké dat vind ik zeker prettig. Maar ik sta dus op om 5:00 uur en moet dan weer gaan slapen in het ziekenhuis. Gelukkig heb ik geen slaap  problemen, zelf nu niet.
We zijn naar Duitsland gegaan om de boodschappen in huis te halen. Dan hoeft Jac dat straks niet alleen te doen. Met z'n tweetjes is toch net iets gezelliger. Het was druk.
Vanmorgen vroeg kwam Ingrid een cadeau brengen van Andy. Wat lief hoor een doos bonbons in de vorm van klavertjesvieren. Hoe kom je op het idee.
Verder van die lieve e-mails gehad, daar kikker je van op hoor.
Gelukkig kunnen Jac en ik best wel erg lachen om sommige dingen. Want humor is heel belangrijk. Als je niet meer lachen kan, tjonge wat voor leven heb je dan.
He, dat rijmt?  In mij schuilt een dichter.


Weet je wat lastig is. Dat wachten vanaf het moment dat je hoort dat je kanker hebt wil je dat die kanker uit je lijf gaat. En nu heb ik een maand moeten wachten tot ik geholpen wordt. Maar nu wordt ik morgen geholpen en wil ik dat deze middag heel lang duurt. Maar ik wil wel snel geholpen worden. Wat tweestrijdig zit een mens in mekaar.
Zo nu ga ik alles bij elkaar zoeken wat ik mee moet nemen. Eens kijken of we alles hebben.